و بين ما و خداوند خويشاوندى بر قرار نيست و ما حجّت و برهانى بر خداوند نداريم و جز به وسيله طاعت و فرمانبردارى‌اش به او نزديك نمى‌شويم پس هر كدام از شما كه مطيع خداوند باشد ولايت و دوستى ما به او سود مى‌بخشد و هر كدام شما كه در برابر خداوند عصيان كند دوستى ما به او سودى نمى‌بخشد. واى بر شما مبادا فريب بخوريد، واى بر شما مبادا فريب بخوريد.

١٥٦- امام صادق ٧ از پدران بزرگوارش و آنان از رسول خدا ٦ روايت كنند كه فرمود: خداوند جلّ جلاله فرمود: اى فرزند آدم! در آنچه كه به تو دستور داده‌ام مرا اطاعت كن و آنچه را كه تو را به صلاح مى‌رساند به من نياموز [كه من خود مى‌دانم كه چه چيزى به صلاح توست‌].

١٥٧- امام صادق ٧ از پدران بزرگوارش و آنان از رسول خدا ٦ روايت كنند كه فرمود: خداوند عزّ و جلّ مى‌فرمايد: هر بنده‌اى كه مرا اطاعت كند او را به سوى غير خود وانمى‌گذارم و هر بنده‌اى كه مرا نافرمانى كند او را به سوى خودش وامى‌گذارم پس از آن ديگر باكى ندارم كه در چه راهى به هلاكت برسد.

١٥٨- ابى بصير گويد: از امام صادق ٧ در باره اين گفتار خدا كه مى‌فرمايد «تقواى الهى را پيشه كنيد حقّ تقوايش را»[١] پرسيدم. حضرت فرمود: [حقّ تقوا اين است كه‌] اطاعت خداوند صورت گيرد و نافرمانى‌اش نشود، و همواره ياد شود و فراموش نگردد، و شكر او به جاى آورده شود و ناسپاسى‌اش نشود.

١٥٩- امير المؤمنين ٧ فرمود: به راستى كه خداوند طاعت خود را در زمانى كه ناتوانان در آن كوتاهى مى‌كنند غنيمتى براى زيركان قرار داد [كه زيركان از طاعت خدا توشه‌اى براى آخرت غنيمت گيرند].

١٩- باب وجوب صبر نمودن بر طاعت خدا و صبر نمودن در برابر معصيت خدا

١٦٠- امام صادق ٧ فرمود: آنگاه كه روز قيامت شود جماعتى از مردم بر مى‌خيزند و به در بهشت مى‌آيند به آنان گفته مى‌شود: شما چه كسانى هستيد؟

گويند: ما اهل صبر هستيم. به آنان گفته مى‌شود: بر چه چيزى صبر كرديد؟

گويند: ما در دنيا بر طاعت و معاصى خداوند صبر مى‌نموديم. در اينجا خداوند عزّ و جلّ گويد: راست مى‌گويند آنان را به بهشت وارد كنيد. و اين است معناى گفتار خداوند كه مى‌فرمايد: «پاداش صابران به طور كامل و بدون حساب به آنان داده مى‌شود»[٢].

١٦١- امير المؤمنين على ٧ فرمود:

صبر بر دو گونه است: صبر در هنگام مصيبت كه اين نيكو و زيباست‌

[١]- آل عمران/ ١٠٢.

[٢]- زمر/ ١٠.