جهاد النفس وسائل الشیعة ت افراسیابی - شیخ حر عاملی - الصفحة ٢٠٩ - ٤٨ - باب تحريم پافشارى نمودن بر گناه و وجوب مبادرت نمودن به توبه و استغفار

و با يك ديگر در باره گناهان كبيره و نظر معتزله كه گناهان كبيره بخشيده نمى‌شوند گفتگو مى‌كرديم پس امام رضا ٧ فرمود: امام صادق ٧ فرموده است كه: قرآن بر خلاف نظر معتزله نازل شده است زيرا خداوند عزّ و جلّ فرموده است: «و همانا پروردگارت داراى مغفرت است و مردمان را بر ظلم و ستمشان مى‌بخشايد»[١].

٤٦٧- جندب غفارى گويد: رسول خدا ٦ فرمود: به راستى كه روزى مردى گفت:

سوگند به خدا كه فلانى را خداوند نمى‌بخشايد پس خداوند عزّ و جلّ فرمود: اين كيست كه بر من سوگند مى‌خورد كه فلانى را نمى‌بخشم؟ من فلانى را بخشيدم و به خاطر سخن اين شخص عملش را باطل و ناچيز نمودم.

٤٦٨- از امام صادق ٧ در باره گفتار خداى تعالى كه مى‌فرمايد: «خداوند غير از شرك را براى هر كه بخواهد مى‌بخشايد»[٢] پرسيده شد كه آيا گناهان كبيره هم در اين استثنا داخل هستند؟ (يعنى خداوند آنها را نيز مى‌بخشد؟) حضرت فرمود: آرى.

٤٨- باب تحريم پافشارى نمودن بر گناه و وجوب مبادرت نمودن به توبه و استغفار

٤٦٩- ابى بصير گويد: از امام صادق ٧ شنيدم كه فرمود: نه سوگند به خداوند كه خدا در صورت اصرار و پافشارى [بنده‌اش‌] بر انجام معصيتى از معاصى هيچ طاعتى از طاعات وى را نمى‌پذيرد.

٤٧٠- از امام صادق ٧ روايت است كه: رسول خدا ٦ فرمود: از نشانه‌هاى شقاوت و تيره‌روزى عبارت است از: خشك شدن چشم از اشك [و نگريستن‌] و سنگدلى و زيادى حرص در طلب دنيا و پافشارى نمودن بر انجام گناه.

٤٧١- امام صادق ٧ فرمود: با وجود اصرار و پافشارى بر گناه ديگر گناهى صغيره نيست و با استغفار نمودن كبيره‌اى باقى نمى‌ماند.

٤٧٢- امام باقر ٧ در باره گفتار خداى عزّ و جلّ كه مى‌فرمايد: «و اصرار نكردند بر آنچه انجام مى‌دادند و آنان مى‌دانند»[٣] فرمود: اصرار نمودن بر گناه اين است كه مرتكب گناهى شود و پس از آن نه استغفار كند و نه با خود در باره توبه كردن سخن گويد چنين كارى اصرار است.

[١]- رعد/ ٨.

[٢]- نساء/ ٥٢.

[٣]- آل عمران/ ١٣٠.