جهاد النفس وسائل الشیعة ت افراسیابی
(١)
فهرست مطالب
٣ ص
(٢)
مقدمة
٧ ص
(٣)
ويژگيهاى اين اثر
٧ ص
(٤)
بابهاى جهاد با نفس و آنچه مناسب با اين موضوع است
٩ ص
(٥)
1 - باب وجوب جهاد با نفس
٩ ص
(٦)
2 - باب آنچه كه بر هر عضوى از اعضاى آدمى واجب گشته و وجوب قيام نمودن در اداى آن واجبات
١١ ص
(٧)
3 - باب حقوق واجب و مستحبى كه قيام به آنها سزاوار است
٢٥ ص
(٨)
4 - باب استحباب كسب صفات پسنديده و به كار بردن آنها و ذكر تعدادى از آنها
٣٧ ص
(٩)
5 - باب استحباب تفكر نمودن در چيزهايى كه موجب عبرت و عمل است
٥٥ ص
(١٠)
6 - باب استحباب يافتن اخلاق نيكو و ذكر تعدادى از اخلاق نيكو
٥٧ ص
(١١)
7 - باب وجوب يقين داشتن به خداوند در رساندن روزى و عمر و نفع و ضرر
٦١ ص
(١٢)
8 - باب وجوب فرمانبردارى از عقل و مخالفت نمودن با جهل و نادانى
٦٥ ص
(١٣)
9 - باب وجوب غلبه عقل بر شهوت و حرمت غلبه شهوت بر عقل
٦٩ ص
(١٤)
10 - باب وجوب چنگ زدن به ريسمان الهى
٧١ ص
(١٥)
11 - باب وجوب توكل بر خدا و سپردن امور به سوى او
٧٣ ص
(١٦)
12 - باب عدم جواز اميد و آرزو داشتن به غير خدا
٧٥ ص
(١٧)
13 - باب وجوب جمع بين خوف و رجا و عمل كردن براى آنچه كه به آن اميد يا از آن بيم دارد
٧٧ ص
(١٨)
14 - باب وجوب ترس از خدا
٨١ ص
(١٩)
15 - باب استحباب زياد گريستن از خوف خدا
٨٥ ص
(٢٠)
16 - باب وجوب حسن ظن به خداوند و تحريم بدگمانى نسبت به خدا
٩١ ص
(٢١)
17 - باب استحباب نكوهش نمودن نفس و ادب كردن و دشمن داشتن نفس
٩٥ ص
(٢٢)
18 - باب وجوب فرمانبردارى از خداوند
٩٧ ص
(٢٣)
19 - باب وجوب صبر نمودن بر طاعت خدا و صبر نمودن در برابر معصيت خدا
٩٩ ص
(٢٤)
20 - باب وجوب رعايت تقواى الهى
١٠٥ ص
(٢٥)
21 - باب وجوب پارسايى
١٠٧ ص
(٢٦)
22 - باب وجوب پاكدامنى
١١٥ ص
(٢٧)
23 - باب وجوب خوددارى از حرامها
١١٧ ص
(٢٨)
24 - باب وجوب اداى واجبات
١٢٥ ص
(٢٩)
25 - باب استحباب صبر در تمامى كارها
١٢٧ ص
(٣٠)
26 - باب استحباب بردبارى
١٣٣ ص
(٣١)
27 - باب استحباب مدارا نمودن در كارها
١٣٧ ص
(٣٢)
28 - باب استحباب فروتنى نمودن
١٣٩ ص
(٣٣)
29 - باب استحباب تواضع در هنگامى كه نعمتى جديد براى آدمى حاصل مىشود
١٤٣ ص
(٣٤)
30 - باب تأكيد بر استحباب تواضع براى دانشمند و دانش آموز
١٤٣ ص
(٣٥)
31 - باب استحباب تواضع در خوردن و نوشيدن و مانند اينها
١٤٥ ص
(٣٦)
32 - باب وجوب برگزيدن رضاى الهى بر خواهش نفسانى و تحريم پيروى از هواى نفس
١٤٧ ص
(٣٧)
33 - باب وجوب عاقبت انديشى پيش از عمل
١٤٩ ص
(٣٨)
34 - باب وجوب به انصاف رفتار كردن با مردمان اگر چه بر ضرر خود باشد
١٥١ ص
(٣٩)
35 - باب اينكه بر مؤمن واجب است آنچه را براى خود دوست مىدارد براى مؤمنين دوست بدارد و آنچه را براى خود نمىپسندد براى آنان نخواهد
١٥٥ ص
(٤٠)
36 - باب استحباب اينكه آدمى به جاى اينكه به عيبجويى از ديگران بپردازد به عيب خود مشغول باشد
١٥٧ ص
(٤١)
37 - باب وجوب عدالت
١٦١ ص
(٤٢)
38 - باب اينكه بر كسى كه درستىاى را مىستايد جايز نيست كه در مورد ديگرى خلاف آن را عمل كند
١٦٣ ص
(٤٣)
39 - باب وجوب اصلاح نمودن نفس در زمانى كه به شر ميل پيدا مىكند
١٦٥ ص
(٤٤)
40 - باب وجوب دورى نمودن از لغزشها و گناهان
١٦٧ ص
(٤٥)
41 - باب وجوب خوددارى نمودن از گناهان
١٧٣ ص
(٤٦)
42 - باب وجوب خوددارى كردن از شهوات و لذتهاى حرام
١٧٧ ص
(٤٧)
43 - باب وجوب خوددارى كردن از گناهانى كه كوچك شمرده مىشوند
١٧٩ ص
(٤٨)
44 - باب تحريم ناسپاسى در برابر نعمت خداوند
١٨٣ ص
(٤٩)
45 - باب وجوب خوددارى كردن از گناهان كبيره
١٨٥ ص
(٥٠)
46 - باب معين نمودن گناهان كبيرهاى كه دورى از آنها واجب است
١٨٧ ص
(٥١)
47 - باب صحيح بودن توبه از گناهان كبيره
٢٠٥ ص
(٥٢)
48 - باب تحريم پافشارى نمودن بر گناه و وجوب مبادرت نمودن به توبه و استغفار
٢٠٩ ص
(٥٣)
49 - باب تعدادى از خصلتهاى حرام و مكروه كه سزاوار است ترك شوند
٢١١ ص
(٥٤)
50 - باب تحريم رياستطلبى زمانى كه به عدالت خود اطمينان نداشته باشى
٢٢٧ ص
(٥٥)
51 - باب استحباب اينكه كسى كه دورى از مفاسد معاشرت با ديگران براى او دشوار است غالبا در خانه خود به حقوق برادران دينى رسيدگى كند
٢٢٩ ص
(٥٦)
52 - باب حرام بودن فريفتن مردمان دنيا به وسيله دين
٢٣٣ ص
(٥٧)
53 - باب وجوب آرام نمودن قوه غضب از اينكه موجب ارتكاب حرام شود و بيان آنچه كه غضب را بر طرف مىكند
٢٣٥ ص
(٥٨)
54 - باب وجوب ياد كردن خداوند در هنگام خشم
٢٤١ ص
(٥٩)
55 - باب حرام بودن حسد و وجوب دورى از حسد و عدم حرمت غبطه
٢٤١ ص
(٦٠)
56 - باب برخى از خصلتهايى كه مورد عفو و بخشش قرار گرفتهاند
٢٤٥ ص
(٦١)
57 - باب حرمت تعصبورزيدن در باره امور ناحق
٢٤٧ ص
(٦٢)
58 - باب تحريم خود بزرگ بينى
٢٤٩ ص
(٦٣)
59 - باب حرام بودن تكبر و لاف زدن و بزرگ منشى
٢٥٣ ص
(٦٤)
60 - باب حد تكبر و بزرگ منشى حرام
٢٥٧ ص
(٦٥)
61 - باب تحريم دوستى دنيا و وجوب دشمن داشتن دنيا
٢٦١ ص
(٦٦)
62 - باب استحباب زاهدانه زندگى كردن در دنيا و حد زهد
٢٦٣ ص
(٦٧)
63 - باب استحباب ترك نمودن آنچه از دنيا كه بيش از اندازه ضرورت است
٢٦٩ ص
(٦٨)
64 - باب كراهت حرص بر دنيا
٢٧٣ ص
(٦٩)
65 - باب كراهت دوستى دارايى و ارجمندى
٢٧٥ ص
(٧٠)
66 - باب كراهت بىقرارى نمودن و سستى كردن
٢٧٥ ص
(٧١)
67 - باب كراهت طمعورزيدن
٢٧٧ ص
(٧٢)
68 - باب كراهت درشتى كردن(ناسازگارى)
٢٧٩ ص
(٧٣)
69 - باب تحريم بد اخلاقى
٢٨١ ص
(٧٤)
70 - باب تحريم نادانى كردن و اينكه آدمى از كسانى باشد كه از بدى او پرهيز مىشود
٢٨٣ ص
(٧٥)
71 - باب تحريم بد زبانى و وجوب حفظ نمودن زبان
٢٨٥ ص
(٧٦)
72 - باب تحريم هرزهگويى و بدون مبالات سخن گفتن
٢٨٧ ص
(٧٧)
73 - باب تحريم بدون اطلاع نسبت زنا دادن حتى به مشرك
٢٨٩ ص
(٧٨)
74 - باب تحريم تعدى و تجاوز
٢٩١ ص
(٧٩)
75 - باب كراهت به خود باليدن و مباهات كردن
٢٩٣ ص
(٨٠)
76 - باب تحريم قساوت قلب
٢٩٧ ص
(٨١)
77 - باب تحريم ظلم
٢٩٩ ص
(٨٢)
78 - باب وجوب اصلاح نمودن و باز گرداندن دادخواهىها به سوى صاحبان آنها و اينكه در توبه، باز گرداندن حق شرط است و در صورتى كه ستمكننده از اين كار عاجز بود بايد براى ستمديده طلب مغفرت كند
٣٠٣ ص
(٨٣)
79 - باب مشروط بودن توبه كسى كه مردمان را گمراه نموده به اينكه آنان را به سوى حق باز گرداند
٣٠٥ ص
(٨٤)
80 - باب تحريم راضى بودن به ظلم و يارى كردن ستمگر و عذر آوردن و توجيه كردن ظلم او
٣٠٧ ص
(٨٥)
81 - باب تحريم پيروى كردن از آن خواهش نفسانى كه مخالف شرع است
٣٠٩ ص
(٨٦)
82 - باب وجوب اقرار نمودن و اعتراف كردن شخص گناهكار در پيشگاه خداوند به گناهان خويش و به اينكه مستحق كيفر است
٣٠٩ ص
(٨٧)
83 - باب وجوب پشيمانى بر گناهان
٣١١ ص
(٨٨)
84 - باب وجوب پنهان كردن گناهان و تحريم آشكارا گناه كردن
٣١٣ ص
(٨٩)
85 - باب وجوب استغفار از گناه و مبادرت به استغفار نمودن پيش از اينكه هفت ساعت از گناه بگذرد
٣١٥ ص
(٩٠)
86 - باب وجوب توبه نمودن از همه گناهان و تصميم بر اينكه هرگز به گناه باز نگردد
٣٢١ ص
(٩١)
87 - باب وجوب خالص بودن توبه و شرايط آن
٣٢٧ ص
(٩٢)
88 - باب استحباب روزه گرفتن روز چهارشنبه و پنج شنبه و جمعه و همچنين استحباب غسل و نماز براى توبه
٣٣١ ص
(٩٣)
89 - باب جواز دوباره توبه كردن و صحت اين توبه در صورتى كه شرايط آن را به جاى آورد اگر چه شكستن آن توبه تكرار گردد
٣٣١ ص
(٩٤)
90 - باب استحباب يادآورى گناه و استغفار نمودن از آن هر گاه آن را به ياد آورد
٣٣٣ ص
(٩٥)
91 - باب استحباب غنيمت شمردن فرصتهاى خير و اينكه در صورت امكان از فرصتهاى خير استفاده شود
٣٣٥ ص
(٩٦)
92 - باب استحباب تكرار توبه و استغفار در هر روز و شب بدون اينكه گناهى صورت گرفته باشد و وجوب توبه و استغفار در صورتى كه گناهى انجام شده باشد
٣٣٧ ص
(٩٧)
93 - باب صحيح بودن توبه در پايان عمر اگر چه هنگامى باشد كه جان به گلو رسيده باشد پيش از اينكه مرگ را به چشم ببيند و همچنين است اسلام آوردن
٣٣٩ ص
(٩٨)
94 - باب استحباب استغفار نمودن در وقت سحر
٣٤٥ ص
(٩٩)
95 - باب اينكه بر انسان واجب است كه در روز آنچه را كه در روز گذشته در باره آن كوتاهى كرده است تلافى كند و اين كار را به فردا موكول نكند
٣٤٥ ص
(١٠٠)
96 - باب وجوب محاسبه و ملاحظه نفس در هر روز و حمد نمودن خداوند بر نيكىها و جبران نمودن بديها
٣٤٩ ص
(١٠١)
97 - باب وجوب هوشيارى و پرهيز بسيار هنگام زياد شدن سن خصوصا كسانى كه به سن چهل سال يا بيشتر رسيدهاند
٣٥٥ ص
(١٠٢)
98 - باب وجوب انجام كار نيك پس از ارتكاب گناه
٣٥٧ ص
(١٠٣)
99 - باب صحيح بودن توبه شخص مرتد
٣٥٩ ص
(١٠٤)
100 - باب وجوب مشغول بودن به كارهاى شايسته به جاى اينكه همواره به زن و فرزند و مال بپردازد
٣٥٩ ص
(١٠٥)
101 - باب وجوب پرهيز نمودن و ترسيدن از عرضه شدن عمل بر خدا و رسول و ائمه
٣٦١ ص
 
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص
٢٥٦ ص
٢٥٧ ص
٢٥٨ ص
٢٥٩ ص
٢٦٠ ص
٢٦١ ص
٢٦٢ ص
٢٦٣ ص
٢٦٤ ص
٢٦٥ ص
٢٦٦ ص
٢٦٧ ص
٢٦٨ ص
٢٦٩ ص
٢٧٠ ص
٢٧١ ص
٢٧٢ ص
٢٧٣ ص
٢٧٤ ص
٢٧٥ ص
٢٧٦ ص
٢٧٧ ص
٢٧٨ ص
٢٧٩ ص
٢٨٠ ص
٢٨١ ص
٢٨٢ ص
٢٨٣ ص
٢٨٤ ص
٢٨٥ ص
٢٨٦ ص
٢٨٧ ص
٢٨٨ ص
٢٨٩ ص
٢٩٠ ص
٢٩١ ص
٢٩٢ ص
٢٩٣ ص
٢٩٤ ص
٢٩٥ ص
٢٩٦ ص
٢٩٧ ص
٢٩٨ ص
٢٩٩ ص
٣٠٠ ص
٣٠١ ص
٣٠٢ ص
٣٠٣ ص
٣٠٤ ص
٣٠٥ ص
٣٠٦ ص
٣٠٧ ص
٣٠٨ ص
٣٠٩ ص
٣١٠ ص
٣١١ ص
٣١٢ ص
٣١٣ ص
٣١٤ ص
٣١٥ ص
٣١٦ ص
٣١٧ ص
٣١٨ ص
٣١٩ ص
٣٢٠ ص
٣٢١ ص
٣٢٢ ص
٣٢٣ ص
٣٢٤ ص
٣٢٥ ص
٣٢٦ ص
٣٢٧ ص
٣٢٨ ص
٣٢٩ ص
٣٣٠ ص
٣٣١ ص
٣٣٢ ص
٣٣٣ ص
٣٣٤ ص
٣٣٥ ص
٣٣٦ ص
٣٣٧ ص
٣٣٨ ص
٣٣٩ ص
٣٤٠ ص
٣٤١ ص
٣٤٢ ص
٣٤٣ ص
٣٤٤ ص
٣٤٥ ص
٣٤٦ ص
٣٤٧ ص
٣٤٨ ص
٣٤٩ ص
٣٥٠ ص
٣٥١ ص
٣٥٢ ص
٣٥٣ ص
٣٥٤ ص
٣٥٥ ص
٣٥٦ ص
٣٥٧ ص
٣٥٨ ص
٣٥٩ ص
٣٦٠ ص
٣٦١ ص
٣٦٢ ص
٣٦٣ ص
٣٦٤ ص
٣٦٥ ص
٣٦٦ ص
٣٦٧ ص
٣٦٨ ص

جهاد النفس وسائل الشیعة ت افراسیابی - شیخ حر عاملی - الصفحة ٤٧ - ٤ - باب استحباب كسب صفات پسنديده و به كار بردن آنها و ذكر تعدادى از آنها

اين خصلتها در او نباشد ايمانش كامل نيست. اى على! از اخلاق مؤمنين اين است: به نماز [جماعت‌] حاضر مى‌شوند و به پرداخت زكات شتاب‌كننده‌اند و مسكين را طعام دهند، دست بر سر يتيم كشند، جامه‌هاى كهنه خويش را پاكيزه مى‌كنند، ازار و پوششى بر ميان خود مى‌بندند، مؤمنان كسانى هستند كه اگر سخن بگويند دروغ نمى‌گويند و اگر وعده دهند به وعده عمل مى‌كنند و اگر در كارى آنان را امين شمرند خيانت نمى‌كنند و اگر سخن گويند راست خواهند گفت، پارسايان شب و شيران روزاند، روز را به روزه و شب را به قيام مى‌گذرانند، همسايه را آزار نمى‌دهند و همسايه‌اى از آنان رنجيده خاطر نمى‌شود، به آرامى بر روى زمين قدم بر مى‌دارند و براى كمك به زنان بى‌سرپرست و براى تشييع جنازه‌ها قدم پيش مى‌گذارند. خداوند ما و شما را از پرهيزكاران قرار دهد.

٣٥- امام صادق ٧ فرمود: همانا شيعيان على ٧ شكمهاشان تهى و لبهاشان خشكيده بود، اهل مهربانى و علم و بردبارى بودند، به پارسايى شناخته مى‌شدند پس با پرهيزكارى و تلاش ما را بر شيعه بودنتان يارى كنيد.

٣٦- امام صادق ٧ فرمود: مؤمن بردبارى است كه بردبارى‌اش از روى نادانى نيست و اگر با او از روى نادانى و حماقت رفتار شود او بردبارى به خرج مى‌دهد و به كسى ستم نمى‌كند و اگر به او ستمى شد مى‌بخشايد و بخل نمى‌ورزد و اگر به او بخل ورزيده شد صبر پيشه مى‌كند.

٣٧- امام صادق ٧ فرمود: مؤمن كسى است كه محل كسب روزى‌اش پاكيزه و خلق و خوى او نيكوست و درونش بى‌عيب و نقص است و زيادى دارايى‌اش را انفاق مى‌كند و جلو زياد سخن گفتن خود را مى‌گيرد و شرّش را از مردم باز مى‌دارد و در مورد خودش با مردم به انصاف و عدالت رفتار مى‌كند.

٣٨- امام باقر ٧ فرمود: امير المؤمنين ٧ فرمود: شيعيان ما كسانى هستند كه در سايه ولايت ما به يك ديگر بذل و بخشش مى‌كنند، يك ديگر را در راه دوستى ما دوست مى‌دارند، در زنده نمودن امر ما با يك ديگر ديد و باز ديد مى‌كنند، آنان زمانى كه به خشم آيند ستم نمى‌كنند و اگر خوشنود باشند زياده‌روى نمى‌كنند، آنان مايه بركت براى همسايگانشان و مايه صلح و سلامت معاشران خود هستند.

٣٩- از فاطمه دختر حسين بن على ٣ روايت است كه فرمود: رسول خدا ٦ فرمود: سه خصلت است كه كسى كه اين سه خصلت در او باشد خصلتهاى ايمان را به طور كامل داراست: هنگامى كه خوشنود است‌