«و در راه رفتنت ميانه رو باش و آوازت را فروكش كه ناخوش‌ترين آوازها آواز خران است»[١] و در باره شهادت دادن دستها و پاها بر عليه خود و صاحب خود كه چگونه دستور الهى و واجبات او را ضايع كرده‌اند فرمود: «امروز بر دهانهاشان مهر مى‌نهيم و دستان آنها با ما سخن گويند و پايهاشان به آنچه كه كسب كرده‌اند گواهى دهند»[٢] پس آنچه كه گفته شد چيزهايى است كه خداوند بر دستها و پاها واجب ساخته و عمل دست و پا همين است و آن از ايمان است. و خداوند بر چهره واجب ساخت كه در شب و روز در هنگامه نماز براى او به خاك افتد پس فرمود: «اى ايمان آورندگان ركوع كنيد و سجده كنيد و پروردگارتان را عبادت كنيد و كار خير انجام دهيد باشد كه به رستگارى برسيد»[٣].

اينها كه گفته شد واجبات چهره و دستان و پاهاست و خداوند در جاى ديگرى فرموده است كه: «سجده‌گاهها از آن خداست پس با او كس ديگرى را نخوانيد»[٤] راوى گويد: حضرت در ادامه فرمود: پس كسى كه خداوند را در حالتى ملاقات كند كه اعضاى خود را حفظ نموده و به واجبات الهى در مورد هر عضوى از اعضايش وفا كرده خداوند عزّ و جلّ را با ايمان كامل ملاقات كرده است و او اهل بهشت است امّا كسى كه در مورد واجبى از واجبات خيانت كرده يا از دستور الهى سرباز زده خداوند را با ايمان ناقص ديدار خواهد كرد. و بدانيد كه مؤمنان، با ايمان كامل به بهشت داخل مى‌شوند و كسانى كه در انجام واجبات كوتاهى نموده‌اند با ايمان ناقص به دوزخ وارد مى‌گردند.

١٢- حسن بن هارون گويد: امام صادق ٧ به من فرمود: اينكه خداوند فرموده است: «همانا از گوش و چشم و دل سؤال مى‌شود»[٥] يعنى از گوش در باره آنچه كه شنيده است و از چشم در باره آنچه كه ديده است و از دل در مورد ايمانى كه بر آن پيمان بسته است پرسيده مى‌شود.

١٣- امام صادق ٧ فرمود: ايمان نمى‌باشد مگر همراه با عمل و عمل نيز بر خاسته از ايمان است و ايمان فقط با عمل ثابت مى‌شود.

١٤- امام صادق ٧ فرمود: كسى كه به دين خداوند اقرار و اعتراف كند مسلمان است و كسى كه به آنچه كه خداوند به آن امر نموده است عمل كند مؤمن است.

[١]- لقمان/ ١٩.

[٢]- يس/ ٦٥.

[٣]- حج/ ٧٧.

[٤]- جن/ ١٨.

[٥]- اسراء/ ٣٦.