جهاد النفس وسائل الشیعة ت افراسیابی - شیخ حر عاملی - الصفحة ٣٢٧ - ٨٧ - باب وجوب خالص بودن توبه و شرايط آن

٨٠٤- امام رضا ٧ از پدران بزرگوارش روايت فرمود كه: رسول خدا ٦ فرموده است: مثل مؤمن در نزد خداوند تعالى همانند فرشته مقرّب است و مؤمن در پيشگاه خداوند از فرشته مقرّب نيز بزرگتر و برتر است و هيچ چيز در نزد خداوند تعالى از مرد و زن با ايمانى كه توبه‌كننده باشند محبوبتر نيست.

٨٠٥- امام رضا ٧ از پدران بزرگوارش روايت فرمود كه: رسول خدا ٦ فرموده است: آن كس كه از گناه توبه كند همانند كسى است كه گناهى نكرده است.

٨٠٦- امام صادق ٧ فرمود: هيچ خيرى در دنيا نيست مگر براى دو مرد: يكى مردى كه در هر روز بر نيكوكارى‌اش بيفزايد و ديگرى مردى كه گناه خويش را با توبه نمودن جبران كند، و او كجا و توبه كجا؟ به خدا سوگند اگر به قدرى سجده كند كه گردنش قطع شود خداوند از او نمى‌پذيرد مگر به سبب ولايت ما اهل بيت. ٨٠٧- امام رضا ٧ از پدرانش : روايت فرمود كه: رسول خدا ٦ فرموده است: به نعمتهاى خداوند كه پروردگار شماست اعتراف و اقرار كنيد و از همه گناهانتان به درگاه خداوند توبه آوريد زيرا خداوند بندگان شكرگزار خود را دوست مى‌دارد.

٨٧- باب وجوب خالص بودن توبه و شرايط آن‌

٨٠٨- محمد بن احمد بن هلال گويد: از امام هادى ٧ پرسيدم كه: توبه نصوح (خالص) چيست؟ حضرت در پاسخ من نوشت: اينكه باطن و درون [در مقام توبه‌] همانند ظاهر باشد و بلكه باطن از ظاهر برتر باشد.

٨٠٩- امام صادق ٧ فرمود: توبه پاك و خالص آن است كه باطن مرد [در مقام توبه‌] همانند ظاهرش و برتر از ظاهرش باشد.

٨١٠- شيخ صدوق «ره» گويد: روايت شده است كه: توبه خالص آن است كه مرد از گناهى توبه كند و قصد كند كه ديگر هرگز به سوى آن گناه باز نگردد.