٧٧٧- زراره گويد: از امام صادق ٧ شنيدم كه فرمود: به راستى كه هر گاه بنده مرتكب گناهى شود از صبحگاهان تا شامگاه به او فرصت داده مى‌شود پس اگر از خداوند طلب مغفرت نمود چيزى بر عليه او نوشته نمى‌شود.

٧٧٨- امام صادق ٧ فرمود: هر گاه بنده مؤمن مرتكب گناهى گردد خداوند به او هفت ساعت مهلت مى‌دهد پس اگر از خداوند طلب بخشش نمود چيزى بر عليه او نوشته نمى‌شود و اگر هفت ساعت گذشت و او استغفار نكرد يك گناه بر او نوشته مى‌شود.

٧٧٩- حفص گويد: از امام صادق ٧ شنيدم كه فرمود: هيچ مؤمنى نيست كه مرتكب گناهى شود جز اينكه خداوند هفت ساعت از روز را به او فرصت مى‌دهد پس اگر توبه كرد چيزى بر عليه او نوشته نمى‌شود و اگر توبه نكرد يك گناه برايش نوشته مى‌شود، پس از اين عبّاد بصرى به خدمت امام صادق ٧ رسيد و عرض كرد: به ما خبر رسيده است كه شما فرموده‌ايد: هيچ بنده‌اى نيست كه ..... حضرت فرمود: خير من چنين نگفته‌ام بلكه گفته‌ام: هيچ مؤمنى نيست كه.

٧٨٠- امام صادق ٧ فرمود: وقتى كه اين آيه نازل شد كه مى‌فرمايد: «آن كسانى كه هر گاه كار زشتى انجام مى‌دهند يا هر گاه به خود ستمى مى‌كنند خداى را به ياد مى‌آورند و از او طلب بخشش گناهانشان را مى‌نمايند»[١] ابليس به بالاى كوه ثور واقع در مكه رفت و با بلندترين صدايش شيطانهايش را فرياد زد پس همگى گرد آمدند، پس گفت: چه كسى براى اين آيه چاره‌اى مى‌انديشد؟ پس هر يك از شياطين بر خاسته و سخنى گفتند و ابليس راه حل آنها را نپذيرفت تا اينكه وسوسه‌گر خنّاس برخاسته و گفت: من چاره ساز اين آيه‌ام. گفت: به وسيله چه چيزى؟ گفت: به مردمان وعده مى‌دهم و در دل آنان آرزو مى‌افكنم (آرزومندشان مى‌كنم) تا در گناه بيافتند پس هنگامى كه در گناه افتادند استغفار را از يادشان مى‌برم پس ابليس رأى او را پسنديد و تا روز قيامت كار اين آيه را به او سپرد.

٧٨١- امام محمد باقر ٧ فرمود:

از رسول خدا ٦ در باره بهترين بندگان پرسيده شد، حضرت فرمود: بهترين بندگان كسانى هستند كه هنگامى كه نيكى مى‌كنند شادمان مى‌شوند و هنگامى كه‌

[١]- آل عمران/ ١٢٩.