٨٩٤- رسول خدا ٦ فرمود: زندگى و مرگ من هر دو براى شما مايه خير است، امّا خير زندگى‌ام براى شما اين است كه با من سخن مى‌گوييد و من نيز با شما سخن مى‌گويم [و دينتان را از من مى‌آموزيد] و امّا خيرى كه در مرگ من براى شماست اين است كه اعمال شما غروب دوشنبه و پنج‌شنبه بر من عرضه مى‌شود پس بر عمل شايسته شما خداى را سپاس مى‌گويم و از عمل ناشايست شما برايتان از خداوند طلب مغفرت مى‌نمايم.

٨٩٥- رسول خدا ٦ فرمود: هر كس براى من ضمانت ما بين دو فكّ خود (يعنى دهان) خود و ما بين دو پاى خود (يعنى فرج خود) را كند من نيز ضامن بهشت او خواهم بود.

٨٩٦- امام رضا ٧ از پدران بزرگوارش روايت فرمود كه: امام سجّاد ٧ فرمود: به راستى كه هيچ صبحى نيست جز اينكه اعمال اين امّت بر خداوند تعالى عرضه مى‌شود.

٨٩٧- امام باقر ٧ فرمود: رسول خدا ٦ در حالى كه در ميان چند تن از اصحابش بود فرمود: به راستى كه اقامت من در بين شما برايتان مايه خير است و جدا شدن من نيز از شما خير شما را در بر دارد. امّا [اينكه گفتم‌] اقامتم در بين شما مايه خير شماست، زيرا خداوند مى‌فرمايد: «خداوند آنان را تا زمانى كه تو در بين آنان هستى عذاب نمى‌كند و خداوند تا زمانى كه آنان استغفار مى‌كنند آنان را به عذاب نمى‌رساند»[١] يعنى آنها را با شمشير (جنگ و خونريزى) عذاب مى‌كند [نه اينكه مانند اقوام گذشته بر آنان عذاب بفرستد] و اما [اينكه گفتم‌] جدايى من از شما موجب خير براى شماست، زيرا عملهاى شما هر دوشنبه و پنج‌شنبه بر من عرضه مى‌شود پس هر عملى از عملهاى شما نيكو باشد خداى را بر آن سپاس مى‌گويم و هر عملى بد باشد براى شما در باره آن از خداوند طلب مغفرت مى‌كنم.

٨٩٨- ابن اذينه گويد: در نزد امام صادق ٧ بودم كه به ايشان عرض كردم: [مراد از مؤمنون در] گفتار خداى عزّ و جلّ [چيست؟] كه مى‌فرمايد: «و بگو عمل كنيد كه به زودى خداوند و رسول او و مؤمنان عمل شما را مى‌بينند»[٢] حضرت فرمود: مراد از مؤمنون ماييم و خداوند ما را قصد كرده است.

٨٩٩- داود بن كثير رقّى گويد: در نزد امام صادق ٧ نشسته بودم كه ناگهان ايشان بدون مقدمه و از جانب خود آغاز سخن نمود و فرمود: اى داود! در روز پنج‌شنبه عملهاى شما بر من عرضه مى‌شود و من در بين اعمال تو كه بر من عرضه شد ديدم كه صله و رابطه با پسر عمويت را به جا آوردى و اين كار تو مرا خوشحال كرد و من دانستم كه اين عمل تو عمر او را زودتر و سريعتر فانى مى‌سازد و مرگش را فرا مى‌رساند.

[١]- انفال/ ٣٣.

[٢]- توبه/ ١٠٧.