جهاد النفس وسائل الشیعة ت افراسیابی - شیخ حر عاملی - الصفحة ٢١ - ٢ - باب آنچه كه بر هر عضوى از اعضاى آدمى واجب گشته و وجوب قيام نمودن در اداى آن واجبات
به معاصى گوش فرا ندهد پس فرمود: «و محققا خداوند در كتاب بر شما چنين فرستاد كه هر گاه بشنويد كه به آيات الهى كفر ورزيده مىشود و آيات خدا به مسخره گرفته مىشود در اين گونه مجلسى با كافران منشينيد تا در سخن ديگرى وارد شوند اگر چنين نكنيد همانند آنان مىباشيد»[١] و فرمود: «هر گاه ديدى كسانى در مورد آيات ما [به انكار و استهزاء] غرق در گفتگو شدهاند از آنان دورى كن تا در باره سخنى ديگر به گفتگو بنشينند»[٢] سپس خداوند عزّ و جلّ جايى را كه مؤمن از روى فراموشى در چنين مجلسى نشسته است را استثنا نموده و فرموده است: «و اگر شيطان فراموشت ساخت پس بعد از يادآورى با چنين گروه ستمكارى منشين»[٣] و فرمود: «پس بشارت ده بندگان مرا، همان بندگانى كه سخن را مىشنوند و از نيكوترين سخن پيروى مىكنند آنان كسانى هستند كه خداوند هدايتشان كرد و آنان خردمندانند»[٤] و فرمود: «مؤمنان هر گاه به امرى بيهوده برخورد كنند كريمانه از كنار آن مىگذرند»[٥] و فرمود: «و هر گاه سخنى بيهوده بشنوند از آن دورى مىگزينند»[٦] پس اين همان چيزى است كه خداوند بر گوش واجب ساخته و عمل گوش همين است و خداوند بر چشم نيز واجب نمود كه به چيزى كه بر او حرام ساخته نظر نيفكند پس فرمود: «به مؤمنان بگو ديدگانشان را از ديدن حرام فرو بندند و عورتهاشان را حفظ كنند»[٧] پس حرام نمود كه كسى به عورت ديگرى نگاه كند. و بر زبان واجب نمود كه به آنچه كه قلب بر آن پيمان بسته اقرار و تعبير كند پس فرمود: «و بگوييد ايمان آورديم به آنچه كه بر ما فرو فرستاده شد»[٨] و فرمود: «و به مردم نيكويى را بگوييد»[٩] و بر قلب كه امير اعضا است و عضوى است كه به وسيله آن تعقّل و فهم صورت مىگيرد و از امر و رأى او نتيجهگيرى حاصل مىگردد نيز واجب ساخت و فرمود: «كافران دروغگويند مگر كسى كه به اجبار اظهار كفر نموده در حالى كه دلش به ايمان آرميده است»[١٠] و در آنجا كه خبر از گروهى مىدهد كه ايمان زبانى دارند نه قلبى فرمود: «آنان كه گفتند ايمان آورديم در حالى كه دلهايشان ايمان نياورده بود»[١١] و فرمود: «آگاه باشيد كه دلها با ياد خدا آرام مىگيرد»[١٢] و فرمود: «اگر آنچه را كه در درون داريد آشكار يا پنهان كنيد خداوند به سبب آن از شما حساب مىكشد پس هر كه را بخواهد مىبخشايد و هر كه را بخواهد عذاب مىكند»[١٣] و خداوند بر دو دست واجب ساخت كه آن دو را به سوى آنچه كه خداوند بر تو حرام نموده دراز نكنى
[١]- نساء/ ١٤٠.
[٢]- انعام/ ٦٨.
[٣]- انعام/ ٦٨.
[٤]- زمر/ ١٧ و ١٨.
[٥]- فرقان/ ٧٢.
[٦]- قصص/ ٥٥.
[٧]- نور/ ٣٠.
[٨]- عنكبوت/ ٤٦.
[٩]- بقره/ ٨٣.
[١٠]- نحل/ ١٠٦.
[١١]- مائده/ ٤١.
[١٢]- رعد/ ٢٨.
[١٣]- بقره/ ٢٨٤.