به وسيله دو لب يارى مى‌كنم پس فرو بند و سخن مگو و اگر دامان تو در باره بعضى از چيزهايى كه بر تو حرام كرده‌ام با تو به جنگ بر خيزد من تو را به وسيله اطراف دامانت يارى مى‌كنم پس بر هم نه و مرتكب حرام مشو.

٢٢٥- امام صادق ٧ از پدران بزرگوارش روايت كند كه پيامبر اكرم ٦ در وصيّتش به على ٧ فرمود: اى على! سه چيز است كه اين امّت طاقت و توان آن را ندارد:

يارى نمودن به برادر دينى از نظر مالى و به عدل و راستى با مردم رفتار نمودن و در هر حالى به ياد خدا بودن و ياد خدا، گفتن‌

«سبحان اللَّه و الحمد للَّه و لا اله الّا اللَّه و اللَّه اكبر»

نيست بلكه ياد خدا اين است كه هر گاه بر حرامى وارد شد در برابر آن حرام از خداى عزّ و جلّ بترسد و آن را ترك كند.

٢٢٦- امام رضا ٧ از پدران بزرگوارش روايت كند كه رسول خدا ٦ فرمود: پيوسته امّت من در خير و خوبى‌اند تا زمانى كه يك ديگر را دوست دارند و به يك ديگر هديه مى‌دهند و امانتدارى مى‌كنند و از ارتكاب حرام خوددارى مى‌كنند و از مهمان پذيرايى مى‌كنند و نماز را به پاى مى‌دارند و زكات مى‌پردازند پس هنگامى كه چنين نكنند به خشكسالى و آفت دچار مى‌شوند.

٢٢٧- امام صادق ٧ فرمود: مؤمن به چيزى كه سخت‌تر بر او باشد از محروم ماندن وى از سه خصلت، گرفتار نشده است، گفته شد: آن سه خصلت كدامند؟

فرمود: يارى رساندن به ديگران با همه امكاناتى كه در دست دارد و منصفانه رفتار كردن و بسيار ياد كردن خداوند نمى‌گويم [فقط]

«سبحان اللَّه و الحمد للَّه و لا اله الّا اللَّه و اللَّه اكبر»

گوييد بلكه مراد من ياد كردن خدا در هنگام بر خورد با حلال و حرام است.

٢٢٨- حسين بزّاز گويد: امام صادق ٧ به من فرمود: آيا در باره سخت‌ترين چيزى كه خداوند عزّ و جلّ بر بندگانش واجب ساخته با تو سخن بگويم؟ عرض كردم:

آرى. حضرت فرمود: منصفانه رفتار كردنت با ديگران و يارى رساندنت به برادرت و در هر جا ياد خدا كردن، آگاه باش كه نمى‌گويم‌

«سبحان اللَّه و الحمد للَّه و لا اله الا اللَّه و اللَّه اكبر»

گفتن اگر چه اينها نيز ذكر و ياد خداست بلكه مراد من ياد كردن خدا در همه جا است آنگاه كه بر طاعت يا معصيتى روى مى‌آورى.