٧٩٧- ابى عبيده گويد: از امام باقر ٧ شنيدم كه فرمود: همانا شادمانى خداوند تبارك و تعالى به سبب توبه بنده‌اش بسيار بيشتر از شادمانى كسى است كه مركب و توشه خود را در شبى تاريك گم كرده و سپس آن را يافته است پس خداوند به خاطر توبه بنده‌اش شادمانى‌اش از شادمانى چنين كسى در هنگام يافتن مركب خود بيشتر است.

٧٩٨- امام صادق ٧ فرمود: راستى كه خداوند عزّ و جلّ به خاطر توبه بنده مؤمنش شادمان مى‌شود همانند شادمانى يكى از شما زمانى كه گمشده خود را مى‌يابد.

٧٩٩- جابر گويد: از امام باقر ٧ شنيدم كه فرمود: آن كس كه از گناه توبه كند مانند كسى است كه گناهى ندارد و آن كس كه استغفار مى‌كند ولى بر گناه خويش پا بر جاست مانند كسى است كه مسخره‌كننده است (خويش را به مسخره و ريشخند گرفته است).

٨٠٠- ابى بصير گويد: از امام صادق ٧ شنيدم كه فرمود: خداوند به داود پيامبر ٧ وحى فرستاد كه: اى داود! همانا بنده مؤمن من هر گاه مرتكب گناهى شود سپس باز گردد و از آن گناه توبه كند و هر وقت به ياد آن گناه مى‌افتد از من شرم كند، او را مى‌بخشايم و فرشتگان نگاهبان او را به فراموشى مى‌اندازم و آن گناهش را به حسنه و نيكى بدل مى‌كنم و [از اين كار] باكى ندارم و من مهربان‌ترين مهربانانم.

٨٠١- امير المؤمنين ٧ فرمود: كسى كه توبه كند خداوند توبه‌اش را مى‌پذيرد و به اعضاى بدنش دستور داده مى‌شود كه بر گناه او پرده‌اى بكشيد و به جاى جاى زمين فرمان داده مى‌شود كه بر گناه او سرپوش بگذاريد و فرشتگان نگاهبان او آنچه را كه بر عليه او نوشته‌اند فراموش مى‌كنند.

٨٠٢- امام صادق ٧ از پدران خويش روايت فرمود كه: رسول خدا ٦ فرموده است:

به راستى كه براى خداوند از روزى‌اش [كه به مردمان مى‌بخشد] زيادتى و فزونى وجود دارد كه آن زيادتى را به هر كس از مخلوقش كه بخواهد عطا مى‌كند و خداوند هر سپيده دم دست خود را براى كسى كه در شبانگاه مرتكب گناهى شده مى‌گشايد [كه ببيند] آيا توبه كرده است تا او را ببخشايد؟ و هنگام غروب آفتاب نيز براى كسى كه در روز گناهى انجام داده است دست خود را مى‌گشايد [كه ببيند] آيا توبه نموده است تا او را ببخشايد؟ ٨٠٣- امام صادق ٧ در باره گفتار خداوند كه مى‌فرمايد: «سپس توبه آنان را پذيرفت»[١] فرمود: اين توبه [از جانب خداوند به معناى‌] پذيرفتن توبه است.

[١]- توبه/ ١١٨.( توبه در اصل به معناى بازگشت و رجوع است. باز گشت بنده به سوى خداوند به اظهار پشيمانى و ندامت و توبه كردن است و باز گشت خداوند به سوى بنده به پذيرفتن توبه اوست).