٤٢٢- امام صادق ٧ به راوى فرمود: در قنوت نماز شب [فلان دعا و فلان دعا را بخوان‌]- تا آنجا كه فرمود:- و براى گناه بزرگت از درگاه خداوند طلب بخشايش كن. سپس فرمود: تمامى گناهان بزرگ‌اند.

٤٢٣- امام صادق ٧ فرمود: گناهان كبيره هفت گناه است: كشتن مؤمنى از روى عمد و نسبت ناروا دادن به زن شوهردار و فرار از جهاد و پس از هجرت دوباره بازگشتن به حالت اعرابى و خوردن مال يتيم از روى ستم و ربا خوارى بعد از آشنايى و آگاهى و هر گناهى كه خداوند آتش دوزخ را بر [انجام دهنده‌] آن واجب ساخته است.

٤٢٤- عبد اللَّه بن سنان گويد: از امام صادق ٧ شنيدم كه مى‌فرمود: همانا آزار رساندن به پدر و مادر و نااميدى از رحمت خداوند و ايمنى از مكر خداوند از گناهان كبيره است.

٤٢٥- روايت شده است كه بزرگترين گناهان كبيره شرك‌ورزيدن به خداوند است.

٤٢٦- حمّاد از نعمان رازى روايت كند كه: از امام صادق ٧ شنيدم كه مى‌فرمود: كسى كه زنا كند از ايمان بيرون مى‌رود و كسى كه شراب بنوشد از ايمان بيرون مى‌رود و كسى كه از روى عمد يك روز از ماه رمضان را روزه‌خوارى كند از ايمان بيرون مى‌رود.

٤٢٧- محمّد بن عبده گويد: به امام صادق ٧ عرض كردم: آيا شخص زناكار در حالتى كه ايمان داشته باشد مرتكب زنا نمى‌شود؟ فرمود: نه، چنين كسى در آن حالتى كه بر روى شكم آن زن قرار مى‌گيرد ايمانش سلب مى‌شود و هنگامى كه بر مى‌خيزد دوباره ايمان به او باز مى‌گردد و اگر دوباره به زنا بپردازد ايمانش سلب مى‌گردد. عرض كردم: كسى كه زنا مى‌كند قصد دارد اين عمل را دوباره مرتكب گردد [چگونه ايمانى كه از او سلب شده دوباره باز مى‌گردد؟] فرمود: چه بسيار كسانى كه مى‌خواهند باز گردند ولى هرگز [به ارتكاب اين عمل شنيع‌] باز نمى‌گردند.

٤٢٨- امام صادق ٧ در باره گفتار خداى عزّ و جلّ كه مى‌فرمايد: «آنان كه از گناهان بزرگ و ناشايسته‌ها دورى مى‌گزينند مگر گناه كوچك»[١] فرمود: مراد از ناشايسته‌ها زنا و دزدى است و مراد از گناه كوچك اين است كه كسى مرتكب گناهى مى‌شود و در پى آن از خداوند به خاطر آن گناه طلب آمرزش مى‌كند.

٤٢٩- داود گويد: از امام صادق ٧ از گفتار رسول خدا ٦ پرسيدم كه فرموده است: هر گاه مردى مرتكب زنا شود روح ايمان از او جدا مى‌شود پس‌

[١]- نجم/ ٣٤.