جهاد النفس وسائل الشیعة ت افراسیابی - شیخ حر عاملی - الصفحة ٢٦٩ - ٦٣ - باب استحباب ترك نمودن آنچه از دنيا كه بيش از اندازه ضرورت است

هر گاه به مصيبتى جانى يا مالى يا مصيبت فرزندانت دچار شدى مصيبتى را كه به واسطه از دست دادن رسول خدا ٦ به آن دچار گشته‌اى ياد آور زيرا مردمان هرگز به هيچ مصيبتى همانند مصيبت فقدان رسول خدا ٦ گرفتار نشده‌اند.

٦٢١- امام صادق ٧ فرمود: از امير المؤمنين ٧ پرسيده شد كه: زهد در دنيا چيست؟ فرمود: اعراض و دورى كردن از حرام دنيا.

٦٢٢- ابى الطّفيل گويد: از امير المؤمنين ٧ شنيدم كه فرمود: زهد در دنيا عبارت است از كوتاه نمودن آرزو و به جا آوردن شكر هر نعمتى و باز ايستادن از هر چيزى كه خداوند بر تو حرام ساخته است.

٦٢٣- امام صادق ٧ فرمود: زهد در دنيا تلف كردن مال و حرام ساختن حلال نيست بلكه زهد اين است كه اعتماد و اطمينان تو به آنچه كه در دست توست بيشتر از اعتماد به آنچه كه در دست خداى عزّ و جلّ است نباشد.

٦٢٤- حفص بن غياث گويد: از امام موسى بن جعفر ٧ شنيدم كه در كنار قبرى مى‌فرمود: به راستى چيزى كه (دنيايى كه) آخرش اين است سزاوار است كه در آغازش نسبت به آن زهد پيشه شود و راستى چيزى كه آغازش چنين است سزاوار است كه از سرانجامش ترسيده شود.

٦٢٥- فاطمه دختر امام حسين ٧ از پدر بزرگوارش روايت كند كه فرمود: رسول خدا ٦ فرموده است: همانا نيكى و شايستگى اوّل اين امّت به داشتن زهد و يقين است و هلاكت و نابودى آخر اين امّت به بخيل بودن و داشتن آرزو (آرزوهاى طولانى) است.

٦٢٦- امام حسن عسكرى ٧ از پدران بزرگوارش روايت كند كه: از امام صادق ٧ در باره زاهد در دنيا پرسيده شد كه زاهد كيست؟ فرمود: زاهد كسى است كه حلال دنيا را از ترس حساب آن و حرام دنيا را از ترس كيفر و عقاب آن ترك كند.

٦٣- باب استحباب ترك نمودن آنچه از دنيا كه بيش از اندازه ضرورت است‌

٦٢٧- امام صادق ٧ روايت كند كه: رسول خدا ٦ فرمود: مرا با دنيا چه كار است؟