١٩٣- على بن ابى زيد از پدرش روايت كند كه در نزد امام صادق ٧ بودم كه عيسى بن عبد اللَّه قمى وارد شد حضرت به او خوش آمد گفت و او را نزديك خود نشاند سپس فرمود: اى عيسى بن عبد اللَّه! از ما نيست و بزرگوارى ندارد كسى كه در شهرى باشد كه در آن يك صد نفر يا بيشتر باشند و در آن شهر كسى باورع‌تر و پارساتر از او باشد.

١٩٤- امام باقر ٧ فرمود: ما را با پارسا بودنتان يارى كنيد زيرا كسى از شما كه خداى عزّ و جلّ را با پارسايى ديدار كند براى او در نزد خداى عزّ و جلّ گشايشى هست.

١٩٥- امام صادق ٧ فرمود: مردم را با غير زبانتان (يعنى با كردارتان) بخوانيد تا از شما پارسايى و كوشش و نماز و خوبى را ببينند زيرا اين امور آنان را [به سوى حق‌] فرا مى‌خواند.

١٩٦- امام موسى بن جعفر ٨ فرمود: بسيارى از مواقع از پدرم مى‌شنيدم كه مى‌فرمود: شيعه ما نيست كسى كه سخن گفتنش با زنان پرده‌نشين از روى پارسايى (يعنى همراه با اجتناب از گناه) نباشد و از دوستان ما شمرده نمى‌شود كسى كه در قريه‌اى كه ده هزار نفر در آن زندگى مى‌كنند باشد و در بين آنان پارساتر از او هم وجود داشته باشد.

١٩٧- از امام صادق ٧ و او از پدران بزرگوارش روايت است كه در وصيّت پيامبر اكرم ٦ به على ٧ آمده است: اى على! سه چيز است كه هر كس خداى عزّ و جلّ را همراه با اين سه ديدار كند او از برترين مردم است: كسى كه همراه با آنچه كه بر او واجب بوده بر خداى عزّ و جلّ وارد شود پس او از عابدترين مردمان است، و كسى كه از ارتكاب حرامهاى الهى خوددارى كند كه چنين كسى از پارساترين مردمان است، و كسى كه به آنچه كه خداوند به او روزى بخشيده قانع باشد كه اين كس از بى‌نيازترين مردم است. سپس فرمود: اى على! سه چيز است كه اگر در كسى نباشد عملش كامل نيست: پارسايى‌اى كه وى را از ارتكاب گناهان الهى باز دارد و اخلاقى كه به كمك آن با مردم مدارا كند و بردبارى‌اى كه به كمك آن نادانى نادان را بر گرداند- تا آنجا كه فرمود:- اى على! اسلام برهنه است و لباس او حياست و زيور او پاكدامنى است و جوانمردى‌اش كردار شايسته است و پايه و ستون آن اجتناب از گناه است.

١٩٨- راوى گويد: از امام صادق ٧ شنيدم كه مى‌فرمود: خداوند براى مؤمنى در دنيا