از طرف ديگر، سلامت دل در شكستن آن است، پس اگر انسان با توجه دلشكسته شد يا مطلبى فراگرفت، بايد سپاسگزار باشد، چون همه اينها از عطاياى الهى است؛ به هر حال، سلامت دل نيمى از راه است، زيرا ظرف سالم، تا زمانى كه از مظروف تهى باشد، سودى ندارد.

اگر ما در عرض ادب به پيشگاه معصومان (عليهم‌السلام) عرض مى‌كنيم: «السلامُ عليكم و رحمه اللّه وبركاته» به سلامت قلب و ظرف مربوط است و رحمتى كه مسئلت مى‌كنيم، به مظروف نظر دارد؛ يعنى از خدا دو چيز طلب مى‌كنيم: سلامت ظرف دل و داشتن مظروف خوب؛ به عبارتى از خدا مى‌خواهيم كه رحمت و بركات خود را بر قلب ما نازل كند و قلب ما را از ياد غير خود تطهير نمايد.

١٣. چرا وقتى در نماز، تير از پاى حضرت على (عليه‌السلام) بيرون مى‌كشيدند، ايشان متوجه نشدند؛ ولى وقتى در همين حال، فقير از ايشان درخواست كمك كرد، انگشتر مباركشان را به فقير بخشيدند؟ اولياى خدا مقامات مختلف و حالات گوناگونى دارند. در حال فنا، از همه چيز، حتى بدن خود غافل هستند و در حال بقاى بعد فنا،