اين روش تفسيرى، نظير نوع اول، راهى عمومى است و هر انسانى كه در خدمت قرآن باشد و با آن انس بگيرد، مى‌تواند از ارجاع آيات قرآن به يك‌ديگر و جمع آنها، پيام و كلام خاص را از آن دريافت دارد.

در نوع نخست، به ظاهر يك آيه يا سوره استناد مى‌شود. در آن حال نمى‌توان گفت: قرآن در اين مورد اين مطلب را بيان مى‌دارد، بلكه بايد گفت: اين آيه يا آيات چنين پيامى دارند. وقتى مى‌توان از پيام قرآن درباره يك مطلب سخن گفت كه همه آيات قرآن در كنار يك‌ديگر مورد توجه قرار گرفته، با اجتهاد، از تفسير برخى آيات نسبت به بعضى ديگر استفاده شود.

در اين مرحله نيز نمى‌توان گفت: نظر اسلام در مورد اين مطلب همين است، زيرا براى اثبات اين ادعا، بايد رواياتى كه درباره مطلب مورد نظر وارد شده، در كمال اجتهاد بررسى نمود و با استعانت از براهين عقلى، در خدمت قرآن، به جمع‌بندى و نتيجه‌گيرى همت گمارد.

١٤. روشهاى تفسيرى با موضوعات مختلف تفسيرى چه تفاوتى دارند؟ علم تفسير، در مورد موضوعات مختلف قرآنى كاوش مى‌كند؛