آن را مى‌يابند و ادراك مى‌كنند كه اين گفتار القاى شيطانى نبوده يا از راه ديگرى نيامده است. آن‌گاه القائات الهى را كه از اين طريق به دست آورده‌اند، با الفاظ و مفاهيم، به ديگران منتقل مى‌كنند.

تجلّى خدا در قرآن و كورى بندگان نسبت به آن كه در نهج‌البلاغه (١) آمده است، به روش تفسيرى كسانى اشاره دارد كه هنگام تلاوت آيات از آن تجلّى بهره برده، در مواجهه و گفت‌وگو با او قرار مى‌گيرند؛ البته اين گروه آن حضرت را در مقام فعل مى‌بينند؛ وگرنه بايد به اين نكته توجه داشت كه كنه ذات الهى در دسترس هيچ‌يك از مخلوقات نيست.

حاصل آنكه بايد بين روشهاى تفسيرى با موضوعات تفسيرى تفاوت گذارد؛ موضوعات مختلف در عرض يك‌ديگراند و مى‌توانند در قالب يك روش يا روشهاى مختلف تقسيم شوند. برخى روشها در حوزه الفاظ و ظهورات لفظى است؛ مانند وقتى كه به مفاد ظاهر يك آيه يا به تفسير آيه به آيه پرداخته مى‌شود و برخى روشها به باطن آيات نظر داشته، در طول روش نخستين در مراتب متفاوتى قرار مى‌گيرند.

١٥. چرا سوره قدر را شناسنامه اهل‌بيت (عليهم‌السلام) مى‌نامند؟ يكم. عترت طاهر همتاى قرآن حكيم است.

______________________________
١- ر. ك: نهج البلاغه، خطبه ١٤٧.