داريم كه چنين ديوارى وجود داشته است. اگر آنها نشانه آن را در بخشى از زمين نيافته‌اند، نبايد بگويند كه اصلًا نبوده يا اكنون وجود ندارد؛ آنها نه همه محدوده خاور دور را بررسى كرده‌اند، و نه از تاريخ آگاهى كافى و جامع داشته‌اند. اگر انسان بخواهد آن را بيابد، بايد تمام مناطق كوهستانى، دره‌ها و شيارهاى ميان دو كوهها را در خاور دور بررسى كند تا نشانه آن را بيابد.

٢. چرا همه خطابهاى قرآنى مردانه است؟ در فرهنگ محاوره، كلمه مردم به مردان اختصاص ندارد؛ گاه از كلمه مردان، گاه زنان و گاه از كلمه مردم استفاده مى‌كنند. مردم به معنى همه افراد جامعه، اعم از زن و مرد است. اگر از كلمه مردان استفاده شود، در مقابل زنان قرار دارد و اگر كلمه زنان به كار رود، در مقابل مردان است.

در همه جاى جهان به محاوره چنين مى‌گويند: مردم انقلاب كردند؛ مردم مبارزه كردند و ...، پس وقتى از كلمه مردم استفاده مى‌شود، به مردان اختصاص ندارد. قرآن كريم هم سه‌گونه سخن مى‌گويد: گاهى خطاب با عموم جامعه است و از عبارت «الّذين» و «المؤمنون» استفاده مى‌كند؛ گاهى با كلمه «رجال» وظيفه اختصاصى مردها را ذكر مى‌كند؛ گاهى هم با عبارت «نساء»، وظيفه اختصاصى‌