شما اين شربت را محو كرده‌ايد، يا شربت شما را محو كرده است؟ شما اين ليوان آب را از بين برده‌ايد يا اين ليوان آب شما را؟ شما او را هضم كرديد، يا او شما را؟ قرآن كريم مى‌فرمايد: انسان مرگ را مى‌چشد.

مرگ به معنى تحول و تغيير است و انسان تغيير، تحول و دگرگونى را مى‌چشد، و آن را محو مى‌كند و خود به ثبات مى‌رسد.

وانگهان نور به آفاق دميم از دل خويش چون به خورشيد رسيديم غبار آخر شد ما براى هميشه زنده‌ايم؛ اگر بزرگان ادب پرور گفته‌اند: ما وقتى مى‌ميريم و به خورشيد مى‌رسيم و ديگر بى‌غبار زندگى مى‌كنيم؛ يعنى ما به دار القرارى مى‌رسيم كه قرآن وعده داده است. اكنون ما در عالم حركت، سيّال و سيّاريم و در دار القرار آرام مى‌گيريم. ما مرگ را هضم مى‌كنيم؛ نه اينكه مرگ ما را هضم كند و از بين ببرد.

مرگ به معنى تحوّل، هجرت و جا به جا شدن است؛ ما به جايى مى‌رسيم كه جا به جا شدن، تحول و دگرگونى را هضم مى‌كنيم و به ثبات مى‌رسيم. تفاوت اين روحيه با آنچه مرگ را نابودى مى‌داند، از زمين تا آسمان است.

آنچه شما در جوانهاى غرب مى‌بينيد، پوچى و بى‌بند و بارى است. آنها مرگ و پايان زندگى دنيايى را نابودى مى‌دانند و خيال‌