حضرت على (عليه‌السلام) مى‌فرمايد: «جوارحكم جنودهُ و ضمائركم عيُونهُ و خلواتكم عيانُهُ» (٣)؛ اعضا و جوارح شما سربازان خداست؛ دست، پا و چشم شما، همه سرباز خداست. اگر به بيراهه برويد، خدا با اعضاى خودتان شما را به بند مى‌كشد.

بنابراين، شخص بايد بتواند در مقابل خدا بايستد؛ با او بجنگد و او را شكست دهد. وقتى شخص با همه هستى خود، در قبضه قدرت خدا و از سربازان اوست، ديگر شكست خدا فرض ندارد و چنين چيزى محال است. در برابر خدا چيزى نيست تا بتواند بگويد: من در برابر خدا مى‌جنگم؛ ليكن شكست مى‌خورم.

يك نَم در برابر يَم يا يك قطره در برابر دريا، چه ارزشى دارد؟ اگر كسى سوزنى را در دريا فرو برد و نوك سوزن را تر كند، آيا ترى نوك سوزن مى‌تواند در برابر اقيانوس بايستد و بگويد: من نم هستم و تو دريا، و من تو را قبول ندارم؛ ليكن در نبرد شكست مى‌خورد، چون از او جداست. سخن بنده و خالق سخن نَم و يَم نيست، چون اين‌

______________________________
١- سوره مدثر، آيه ٣١.

٢ سوره فتح، آيه ٤.

٣ نهج البلاغه، خطبه ١٩٩.