در روايتى شريف از معصوم (عليه‌السلام) ذيل آيه وَ ما تشاؤون الّا انْ يشآء اللّهُ (١)، نقل شده است: «بَل قُلوبنا أوعيهٌ لمشيّه اللّهِ» (٢)؛ دلهاى ما ظرف اراده خداست. خداى سبحان اگر بخواهد كار مشخصى انجام دهد. با اراده انجام مى‌دهد. اراده خدا صفت فعل و زايد بر ذات اوست و در موجود ممكن و مظهر ظهور مى‌كند. آن مظهر، قلب معصوم اولياى الهى است.

لذا مرحوم استاد علامه طباطبايى (قدس‌سرّه) مى‌فرمود: معناى صلوات بر محمد و آل‌محمد (عليهم‌السلام) اين است كه خدايا رحمتت را بر آنان فرو فرست تا از آنان به ما برسد. (٣) اگر قرار است رحمتى ببارد، ابتدا بر اين خاندان نازل مى‌شود و سپس به ديگران مى‌رسد، از اين‌رو طلب رحمت مستلزم اجابت دعاست.

اين سخن بلند از مرحوم سيد حيدر آملى نقل شده است (٤) كه‌

______________________________
١- سوره انسان، آيه ٣٠.

٢ بحار الانوار، ج ٢٥، ص ٣٣٧.

٣ ر. ك: الميزان، ج ١٦، ص ٣٣٨.

٤- البته اين سخن به محقّق طوسى هم منسوب است.