راهنماى قافله عظيم عقايد، اخلاق و عبادات، عقيده، خُلق و عبادت معصوم است؛ يعنى نماز امام پيشاپيش همه نمازهاست و نمازهاى امّت به دنبال آن بالا مى‌رود. عقيده امام پيشاپيش حركت مى‌كند و عقايد امّت به دنبال آن است. دليل اينكه گفته مى‌شود، كسى كه اول وقت نماز مى‌خواند، به امام زمانش اقتدا كرده، اين است كه چون امام زمان (عليه‌السلام) اول وقت نماز مى‌خواند، مثل اين است كه انسان به آن حضرت اقتدا كرده است. در غير اين صورت، ممكن است امام در جايى باشند كه افق آن متفاوت باشد، بنابراين در شرق و غرب عالم، هركس نماز اول وقت بخواند، به امام زمانش اقتدا كرده است.

پس امامت ملكوتى، يعنى رهبرى اخلاق، عقايد و اعمال، و بالاتر از همه، رهبرى ارواح امت به عقيده، خُلق و عملِ امام موصوف است، چون همه اين امور صفات ارواح است و ارواح اگر بخواهند صعود كنند، روح طيّب امام معصوم (عليه‌السلام) پيشاپيش و راهنماى اين كاروان است.

پس امام ارواح، روح امام است و امام عقايد و اخلاق، عقيده و خُلق امام؛ همه ذرّيه صالح و معصوم ابراهيم (عليه‌السلام) چنين امامت ملكوتى‌اى را دارا هستند كه بالاترين و برجسته‌ترين آن به اهل‌بيت (عليهم‌السلام) مربوط است كه وجود مبارك صديقه كبراٍّ از مصاديق بارز اين انوار