اگر كسى به كمال انسانيت بار يافت، در رديف شاگردان اين كلاس قرار مى‌گيرد، سخن خدا را مى‌شنود و با فرشتگان مرتبط مى‌شود. راه نيل به اين مقام براى همه افراد انسانى وجود دارد، پس اگر كسى از مرز حيوانيت گذشت و به مقام انسان رسيد، در كلاس «تعليم اسماء» جاى مى‌گيرد. اين كلاس همواره داير است و در زمان و مكان محدود نيست.

نكته ديگر اينكه آشنايى با حقايق عالم مانند آفتاب به انسان نور و گرما مى‌دهد و انسان نيز ديگر احساس پوچى نمى‌كند و خود را بى‌هدف، يله و رها نمى‌بيند. لذت انسان از طهارت، نيكى، خوبى و ... نشانه نماياندن آفتاب بر اوست؛ با آينه يا بى‌آن.

تأثر از بوى بد گناه و دورى جستن از آن نيز نشانه راه يابى به كلاس «تعليم اسماء» است. اگر صداى داود (عليه‌السلام) همه عالم را فرا بگيرد، براى كسى كه گوش شنوا ندارد، فايده‌اى نخواهد داشت، چنان‌كه روز روشن و آسمان آبى براى كسى كه چشم بينا ندارد، سودمند نيست. نيز اگر همه عالم مشك ختن باشد، براى كسى كه از شامه قوى بى‌بهره است، سودى ندارد.

همه تلاشها در پى اين است كه ما چشم، گوش يا شامه‌اى مناسب بيابيم و حقايق را درك كنيم؛ به همين دليل برخى بزرگان تاب تحمل دنيا و ماندن در آن را ندارند، چون حقايق و زيبايى‌هايى كه آنها