است و كسانى كه از اين هدايت استفاده مى‌كنند، از فيضى خاص به عنوان پاداش برخوردار مى‌شوند كه همان هدايت پاداشى است: مَن يُؤمن باللّه يهدِ قَلبهُ (١)، وَ انْ تُطيعوهُ تهتدوا (٢) و و الذين اهتدوا زادهم هُدى و اتاهُمْ تَقواهُمْ. (٣) اين گروه از پاداشى الهى برخوردار مى‌شوند و كارها را به آسانى انجام مى‌دهند؛ يعنى اگر در گذشته براى روزه‌گرفتن يا اقامه نماز دچار سختى مى‌شد، اكنون به راحتى اين امور را انجام مى‌دهد.

همه اضلالها كيفرى است؛ يعنى خداوند همه كسانى را كه از هدايت ابتدايى يا عمومى پيروى نكردند، از هدايت پاداشى محروم كرده، به حال خود وا مى‌گذارد؛ در اين حال، او با شهوت و خشم خود تنها مى‌ماند و علم او در حس، و عملش در شهوت محدود مى‌شود. البته به لطف الهى، اين اضلال هم قابل جبران است و راه توبه همواره براى بنده باز است. او مى‌تواند از اضلال نجات يابد و در جرگه مؤمنانى كه از هدايت ثانوى يا پاداشى برخوردار هستند، قرار گيرد. خداى سبحان در قرآن كريم مى‌فرمايد: ان عُدتُم عُدنا (٤) و انْ تَعُودوا نعُد. (٥)

______________________________
١- سوره تغابن، آيه ١١.

سوره نور، آيه ٥٤.

سوره محمد، آيه ١٧.

٤- سوره اسراء، آيه ٨.

٥- سوره‌انفال، آيه ١٩.