در جهان‌بينى توحيدى، وقتى مى‌توان گفت خدا شكست خورده كه شخص تبهكارى كه فاتحانه از ميدان جنگ باز مى‌گردد، از قلمرو قدرت خدا بيرون برود. تنها در اين صورت مى‌توان گفت: خدا شكست خورده است كه چنين چيزى محال است.

حال آيا كسى كه در جنگ احد يا غير آن، به حسب ظاهر، فاتحانه از ميدان جنگ بازگشت، خدا را شكست داده است؟ يا بر اثر اين تبهكارى، خود هيزم جهنم يا وقود آن شده است؟ آيا مى‌توان تصور كرد كه چنين كسى خدا را شكست بدهد؟ فرض كنيد در دنياى كنونى كه بيش از شش ميليارد انسان در آن زندگى مى‌كنند، در اثر رشد ارتباطات و علوم مربوط به آن، همه به اعضاى يك خانواده تبديل شوند و تنها يك نفر بر آنها حكومت كند. در اين ميان شخصى بيايد و بگويد، من اين حاكم را كه شش ميليارد تابع و طرفدار دارد، قبول ندارم. اين مسئله از نظر عقلى محال نيست؛ ولى آن شخص بلا فاصله بعد از قيام شكست مى‌خورد.

اين مسئله درباره خداى سبحان فرضى ندارد تا كسى بگويد كه من خدا را قبول ندارم يا در برابر او مى‌ايستم. اين فرض محال است، چون اين شخص با همه انديشه‌ها و افكارى كه دارد، خود سرباز خداست. قرآن كريم در موارد مختلف فرموده است: و ما يعلمُ‌