هنگام تلاوت قرآن، همان‌طور كه كلمات از راه گوش به سمع انسان مى‌رسد، معناى آن نيز بايد به دل و جان آدمى نفوذ كند. اگر دل بسته باشد، معنا در آن نفوذ نمى‌كند. قرآن كريم در اين باره مى‌فرمايد: افلا يتدبّرون القرءانَ ام على قلوبٍ اقفالُها (١)؛ آيا در قرآن تدبّر نمى‌كنند، يا بر دلها قفلهايى نهاده شده است؟ در آيه ديگر نيز مى‌فرمايد: كلّا بل ران على قلوبهم ما كانوا يكسبون (٢)؛ بر قلبهاى آنها، با آنچه كسب كرده‌اند، زنگار نشسته است.

گناه، غفلت و علائق دنيايى دل را مى‌بندد و در نتيجه معارف قرآنى در آن نفوذ نمى‌كند. انسان بايد با گشودن دل و زدودن «رين» و «چرك» از آن، زمينه نفوذ معنا به جان را فراهم آورد. با فراهم آوردن اين زمينه، تلاوت آيات قرآن لذّت‌بخش مى‌شود و فرد با ورود به هر آيه، اگر مشتمل بر خيرات، معرفت، علم و ... باشد، مضمون آن را مسئلت مى‌كند، و اگر به عذاب و ... نظر داشته باشد، نجات از آن را مى‌طلبد.

٥. آيا تحريف قرآن صحّت دارد؟ مصحف شريفى كه اكنون در دست ماست، همان قرآنى است‌

______________________________
١- سوره محمدصلى الله عليه و آله و سلم، آيه ٢٤.

٢ سوره مطففين، آيه ١٤.