نسيم انديشه پرسش و پاسخ ها از آيت الله جوادى آملي
 
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص

نسيم انديشه پرسش و پاسخ ها از آيت الله جوادى آملي - جوادى آملى، عبد الله - الصفحة ٢٧

انسان كامل از آن جهت كه ولى اللّه است، آنچه خداى سبحان به او عطا مى‌كند، به صورت كامل دريافت مى‌كند؛ ولى از آن جهت كه رسول‌اللّه است، بايد به صورت تدريجى به مردم برساند و به اندازه سطح فهم ايشان با آنها سخن بگويد. همه‌قرآن كريم، هر سال بر پيامبر اكرم‌صلى الله عليه و آله و سلم نازل مى‌شد؛ امّا به حكم رسالت، تنها بخشهايى از آيات را براى مردم بيان مى‌كردند. آنچه ايشان بيان مى‌فرمود نيز به اندازه فهم مردم بود.

پيامبر اكرم‌صلى الله عليه و آله و سلم الفاظ را ادا مى‌فرمود؛ ولى هر كس به اندازه ظرفيت خود مطالب را مى‌فهميد، چنان‌كه وجود مبارك اميرمؤمنان (عليه‌السلام) به كميل فرمود: «إنّ هذه القلوب أوعيهٌ فخيرها أوعاها» (١)؛ اى كميل! اين دلها بسان ظرفهايى هستند؛ بهترينِ آن دلى است كه ظرفيتش بيشتر و حافظ اسرار باشد.

بر اين اساس، پيامبر اكرم‌صلى الله عليه و آله و سلم مأمور بود، هر هفته يا هر ماه، مقدار مشخصى از آيات قرآن كريم را متناسب با قدرت دريافت و درك مردم براى آنان بيان كند.

٣. تلاوت آيات قرآن، در صورتى كه انسان معناى آنها را نفهمد، چه اثر و فايده‌اى دارد؟

______________________________
١- نهج البلاغه، حكمت ١٤٧.