انسان وقتى چيزى در راه خدا قربانى كند، بهتر از آن را به دست مى‌آورد. آيه مَنْ جاءَ بِالحَسَنَهِ فَلَهُ عَشْرُ امْثالِها (١)، فقط به بخش كمّى مسئله توجه نكرده است؛ يعنى فقط مسئله ده برابر شدن مطرح نيست، بلكه بخش كيفى هم مورد نظر بوده است، زيرا در آيه ديگر فرمود: مَنْ جاءَ بِالحسنهِ فلهُ خيرٌ منها. (٢) اگر كسى دست، پا و چشم خود را در راه خدا داد، خداوند دست، پا و چشم ديگرى، به او عطا مى‌كند. وجود مبارك اميرمؤمنان (عليه‌السلام) فرمود: خدا به برادرم جعفر دو بال داد كه در بهشت همراه با فرشتگان پرواز مى‌كند (٣) (جعفر طيّار)؛ يعنى جعفر بن ابى‌طالب چيزى قربانى كرده و بهتر از آن را گرفته است.

بنابراين، علاقه به خود و شئونات خود اشكال ندارد، به شرطى كه قصد قربانى كردن آن را داشته باشيم. دليل علاقه ما به پيامبر، دين و ائمه اين است كه از همه آنها در مسير تقرب به حضرت حق استفاده كنيم. در سوره مباركه توبه فرمود: ما كانَ لاهلِ المدينهِ و من حولهُمْ مِنَ الاعراب انْ يتخلّفوا عَنْ رسولِ اللّهِ ولا يرغبوا بِأنفسهم عن نَفْسِه (٤)؛

______________________________
١- سوره انعام، آيه ١٦٠.

٢ سوره نمل، آيه ٨٩.

٣ بحار الانوار، ج ٣٢، ص ٢٧٢.

٤- سوره توبه، آيه ١٢٠.