مى‌دهد؟ بسيارى از دوستان و پدران ما كه از دنيا رحلت كرده‌اند، نه به خواب ما مى‌آيند و نه به عالم ما توجه دارند؛ با آنكه ما همواره با فاتحه و صدقه از آنها ياد مى‌كنيم، چون آنها به جايى رفته‌اند كه مزبله دنيا را كاملًا فراموش كرده‌اند.

بنابراين، ديدن اسرار پشت پرده بسيار دشوار است و اگر كسى از آن آگاهى يافت، ديگر قدرت ماندن در اين دنيا را ندارد. در نهج‌البلاغه مى‌خوانيم: «ينظرُ إليهم الناظرُ فيحسبهم مرضى و ما بالقومِ من مرضٍ و يقولُ لقد خُولِطوا وَ لَقد خالطهُم أمرٌ عظيم». (١) گاهى عده‌اى را مى‌بينيد و فكر مى‌كنيد كه آنها خردشان را از دست داده‌اند؛ در حالى كه تماشاى جمال يار هوش را از آنان ربوده است. آنان همواره با خود اين‌گونه نجوا دارند: كس ندانست كه منزلگه و مقصود كجاست آن قدر هست كه بانگ جرسى مى‌آيد اگر ما هوشيار باشيم، صداى بانگ جرس را مى‌شنويم. ما بايد بدانيم كه رفتگان ديار رحمت حق نابود نشده‌اند و ما هم به زودى به آنها خواهيم پيوست.

______________________________
١- نهج البلاغه، خطبه ١٩٣.