٣١. آيا درست است كه شخصى براى ديگرى كه بيمارى مزمن و ديرينه‌اى دارد، دعا كند و با توسّل به امامان معصوم (عليهم‌السلام) شفاى او را بخواهد؟ يا اينكه از خدا سختى زندگى را طلب كند تا برخى مشكلات را فرا روى او قرار دهد و در نهايت در آخرت، اجر و پاداش بيشترى دريافت كند؟ هنگامى كه خداوند قلب بيمار شخصى يا يكى از دوستان او را با نيايش جذب نمود و دل با بال كشش غيبى، ميل دعا يافت، معلوم مى‌شود كه شفا رقم خورده است. حضرت ايوب (عليه‌السلام) وقتى با جديّت عرض كرد: انّى مسّنى الضّرّ و أنت أرحم الراحمين (١)، معلوم شد كه خواسته او، مسبوق خواسته خداى سبحان بوده است، زيرا رجال الهى چونان ملائكه، بدون اذن سابق، قول يا فعلى ندارند: لايسبقونه بالقول. (٢) اگر صاحبدلى پيام الهى را براى درخواست علاج بيمارى كهن و مرض عتيق، در نهانخانه دل دريافت نمود، نبايد دريغ كند. البته بيمارى كه در منزل صبر به سر مى‌برد، بى‌درنگ آن را تحمّل مى‌كند و مريضى كه در مرحله رضا قرار دارد، از آن خشنود مى‌شود و مبتلايى كه‌

______________________________
١- سوره انبياء، آيه ٨٣.

٢ سوره انبياء، آيه ٢٧.