نسيم انديشه پرسش و پاسخ ها از آيت الله جوادى آملي - جوادى آملى، عبد الله - الصفحة ١٤٥
«إنّ اوّل ما يُحاسبُ به العبدُ الصّلوه فإن قُبلتْ قُبِل ما سِواها ...». (١) هيچ جايگزينى براى نماز نمىتوان يافت كه بركات نماز را هم داشته باشد.
٢٦. چرا دستورهاى دينى، براى شب زندهدارى و سحر، اهميت بسيارى قائل شده است؟ هنگام روز مشاغل انسان زياد است: إنّ لَكَ فِى النّهارِ سَبحاً طَويلًا. (٢) رفت و آمد، گفت و گو، ديد و بازديد و ...؛ امّا هنگام سحر آرامش به انسان باز مىگردد و با كسى گفت و گويى ندارد. كسى هم مزاحم نيست و مىتواند با دوست حقيقى خود گفت و گو كند: إنَّ ناشئهَ اللَّيلِ هِى أشَدُّ وَطْئاً وَ أقْوَمُ قِيلًا. (٣) البته ذكر سحر، تنها روزى كسانى است كه روزها مزاحم را به درون راه نمىدهند. سخن گفتن با خدا به سبكبالى نياز دارد، پس بايد به گونهاى برنامهريزى كنيم كه بتوانيم هنگام سحر، سبكبال در محضر دوست حاضر شويم.
گفتن، شنيدن و بحث درباره مسائلى كه به ما مربوط نيست، سودى ندارد در قرآن كريم آمده است: عدهاى زندگى هرج و مرج
______________________________
١- الكافى، ج ٣، ص ٢٦٨.
٢ سوره مزمّل، آيه ٧.
٣ سوره مزمّل، آيه ٦.