داده‌ام؟! اما متأسفانه بعضى از ما فلان كار را براى اينكه نامى پيدا كنيم، انجام داديم و وقتى چند نفر از ما تعريف كردند، خوشحال شديم يا وقتى به ما اعتراض كردند، از صحنه خارج شديم. همه اينها براى خودمان بود. حال آيا عمل نقدى در دست داريم تا بگوييم: خدايا! اين كار را براى رضاى تو انجام داده‌ايم؟ ما موظفيم هر روز حسابرسى داشته باشيم، زيرا در زواياى درون ما موشها بسياراند؛ رشوه، عشوه، غيبت، تهمت، كبر يا ديگر بيماريها.

البته همه اينها اصلاح شدنى است، به خصوص در دوران جوانى؛ براى مثال، اگر يكى از دوستان ما در المپياد موفق شد و گفتيم خدايا تو را شكر؛ خدايا! بر توفيقات او بيفزاى و به ما هم توفيق بده كه بهتر از او يا مثل او باشيم و سجده شكر به جاى بياوريم، بايد بدانيم كه در انبار وجود ما موش راه نيافته است؛ امّا اگر بدگويى كرديم يا تهمت زديم، بايد بدانيم كه موش به انبار درون ما راه يافته است. اين موش اعمال را از درون مى‌پوساند و از بين مى‌برد. اگر ديگرى ترقى كرد و ما خوشحال شديم و «لَكَ الحَمد» گفتيم، معلوم مى‌شود كه قلب ما شفاف است و اين استخر زلال را نه آلوده كرده‌ايم و نه شورانده‌ايم.