تفاوتى دارد؟ در عرفان شيعى راهى كه به ولايت الهى مى‌رسد، از راه ولايت اهل بيت (عليهم‌السلام) است. علاوه بر اين در عرفان شيعى بايد به همه احكام و دستورات شريعت عمل شود، و در طريقت نيز از ولاى اين خاندان بگذرد و از آن تجاوز نكند و تنها همين را مسير راه قرار بدهد، زيرا در روايات ولايت اميرمؤمنان (عليه‌السلام) صراط مستقيم معرفى شده است. (١) انسان، هم بايد به احكام ظاهرى عمل كند و همه عبادات يا معاملات او بر اساس شريعت باشد و هم در مسئله ء رهبرى، از ولايت خاندان پيامبر صلوات اللّه و سلامه عليه تجاوز نكند و آن را مسير راه قرار دهد، چون حصن ولايت: «ولايه على بن أبى‌طالب حصنى» (٢) دالان ورودى حصن مهم‌ترى است: «كلمه لا إله إلّا اللّه حصنى». (٣) بنابراين، عرفان شيعى در مسير دين و ولايت حركت مى‌كند؛ يعنى به آنچه آيه شريفه ما آتاكم الرسول فخذوه و ما نهاكم عنه فانتهوا (٤) و حديث شريف ثقلين (٥) بيان كرده‌اند، عمل مى‌كند.

______________________________
١- الكافى، ج ١، ص ٤١٦.

٢ بحار الانوار، ج ٣٩، ص ٢٤٦.

٣ همان، ج ٤٩، ص ١٢٧.

٤- سوره حشر، آيه ٧.

٥- قال النبى‌صلى الله عليه و آله و سلم: «إنّى تارك فيكم الثقلين ما إن تمسّكتم بهما لن تضلّوا، كتاب اللّه و عترتى أهل بيتى و إنّهما لن يفترقا حتى يردا علىّ الحوض» (وسائل الشيعه، ج ٢٧، ص ٣٣؛ الدر المنثور، ج ٧، ص ٣٤٩).