پرسش و پاسخ در آينه رهنمود معصومان (عليهم‌السلام) روح پرسشگرى و كنجكاوى، آميخته با سرشت و فطرت انسانى، از آغازين روزهاى حيات با وى بوده و تا واپسين روزهاى عمر با او همنشين است. روح تشنه آدمى، همواره در پى كشف رازهاى نهفته و سر به مُهر هستى در تكاپو بوده و پيشرفت و تعالى علمى بشر در وجوه گوناگون را مى‌توان مرهون همين حيات پرسشگر و روحيه كنجكاو او دانست.

در منطق استوار دين، پرسش كليد دستيابى به گنجينه‌هاى معرفت معرفى شده است: «العلم خزائن و مفاتيحه السؤال». (١) دين اسلام، همگام با همين فطرت انسانى، بشر را به پرسشگرى ترغيب كرده و از تقليد كوركورانه و پيروى نابخردانه بازداشته است: فسئلوا اهل الذكر ان كنتم لا تعلمون. (٢) امامان معصوم (عليهم‌السلام) نيز فرهنگ پرسشگرى را در شاگردان و پيروان خود نهادينه كرده‌اند. در نظر پيشوايان ما، پرسش و پاسخ، نقد و نظر و برخورد انديشه‌ها، موجب پيدايش رأى صائب و استوار است:

______________________________
١- بحار الانوار، ج ٧٤، ص ١٤٦.

٢ سوره نحل، آيه ٤٣؛ سوره انبياء، آيه ٧.