بخشى از علم اخلاق نظرى است كه با مطالعه، درس و بحث تأمين مى‌شود. قسمتى از آن هم عملى است كه به هدايت و راهنمايى معلم اخلاق وابسته است. اگر انسان به آنچه مى‌داند عمل كند، نخست اثر مثبت اعمال ظاهر مى‌شود، سپس خداى سبحان او را از آنچه نمى‌داند، آگاه مى‌سازد. در روايات آمده است: «مَنْ عَمِلَ بِما عَلِمَ وَرّثهُ اللّه عِلْمَ ما لَمْ يَعْلَمْ». (١) عمل همراه با علم، افزون بر ماندگارى، موجب شكوفايى آن نيز مى‌گردد. اگر انسان در انجام واجبات تلاش كند؛ مستحبات را تا اندازه‌اى به جاى آورد؛ محرمات را ترك كند؛ در حد توان از مكروهات دورى جويد و افراط و تفريط در كارها را كنار بگذارد، موفق مى‌شود.

______________________________
١- بحار الانوار، ج ٦٥، ص ٣٦٣.