١٤٤٠- اگر بعد از خواندن نماز احتياط نمازگزار بفهمد كَسرى نمازش بيشتر از نماز احتياط بوده است- مثلًا در شك بين سه و چهار يك ركعت نماز احتياط بخواند، و بعد بفهمد كه نمازش را دو ركعت خوانده است- چنانچه بعد از نماز احتياط كارى كه نماز را باطل مى‌كند انجام داده باشد- مثلًا پشت به قبله كرده باشد- بايد اصل نماز را دوباره بخواند؛ و اگر كارى كه نماز را باطل مى‌كند انجام نداده باشد، بايد دو ركعت كسرى نمازش را بجا آورد، و آن نماز را هم دوباره بخواند.

١٤٤١- اگر نمازگزار بين دو و سه و چهار شك كند، و بعد از خواندن دو ركعت نماز احتياط ايستاده يادش بيايد كه نمازش را دو ركعت خوانده است، لازم نيست دو ركعت نماز احتياط نشسته را بخواند.

١٤٤٢- اگر نمازگزار بين سه و چهار شك كند، و موقعى كه دو ركعت نماز احتياط نشسته يا يك ركعت نماز احتياط ايستاده را مى‌خواند يادش بيايد كه نمازش را سه ركعت خوانده است، اگر نماز احتياط را ايستاده مى‌خواند، بايد آن نماز را تمام كند؛ و اگر نشسته مى‌خواند- چه قبل از ركوع باشد يا بعد از آن- بايد آن را رها كند، و كَسرى نماز را بخواند، و پس از آن دو سجده سهو بجا آورد؛ ولى بر فرض اينكه بعد از ركوع يادش بيايد، احتياط آن است كه نماز را دوباره بخواند.

١٤٤٣- اگر نمازگزار بين دو و سه و چهار شك كند، و موقعى كه دو ركعت نماز احتياط ايستاده را مى‌خواند پيش از ركوع دوم يادش بيايد كه نمازش را سه ركعت خوانده است، بايد بنشيند، و نماز احتياط را يك ركعتى تمام كند، و براى سلام زيادى دو سجده سهو بجا آورد، و بنابر احتياط مستحب نمازش را هم دوباره بخواند.

١٤٤٤- اگر در بين نماز احتياط نمازگزار بفهمد كسرى نمازش بيشتر يا كمتر از نماز احتياط است، چنانچه نتواند نماز احتياط را مطابق با كسرى نمازش تمام كند، بايد آن نماز را رها كند، و در اين صورت اگر ممكن است بايد كسرى نمازش را بجا آورد، و اگر در نماز احتياط ركوع انجام داده است، بنابر احتياط واجب نمازش را دوباره بخواند؛ و اگر ممكن نباشد كه كسرى نمازش را بجا آورد، بايد نمازش را دوباره‌