نود درجه از قبله- يا پشت به قبله باشد، چه در بين نماز بفهمد يا بعد از آن، ظاهراً اعاده نماز در وقت و قضاء آن در خارج وقت نسبت به كسى كه غير مُخطِى‌ء در اجتهاد است واجب مى‌باشد؛ و اما نسبت به او اعاده در وقت واجب است ولى در خارج وقت واجب نيست؛ اگرچه اعاده نماز مطلقا أحوط است، خصوصاً در صورتى كه پشت به قبله بوده، و سزاوار است كه اين احتياط ترك نشود.

٧٢٤- هرگاه نمازگزار از روى غفلت يا مسامحه بدون جستجو از قبله به يك طرف نماز بخواند، واجب است نماز خود را اعاده نمايد؛ مگر اينكه معلوم شود همان سمتى كه به طرف آن نماز خوانده است قبله بوده، يا معلوم شود كه حدّ انحراف از قبله به طرف راست يا طرف چپ قبله- يعنى روبروى زاويه نود درجه از قبله- نرسيده است.

٧٢٥- كسى كه گمان به جهت قبله دارد، اگر بتواند گمان قويترى پيدا كند، نمى‌تواند به گمان اول خود عمل نمايد، مثلًا اگر ميهمان از گفته صاحب خانه به سمت قبله گمان پيدا كند ولى بتواند از راه ديگرى گمان قويترى به آن پيدا نمايد، نبايد به حرف صاحب خانه عمل نمايد.

٧٢٦- اگر دو نفر براى بدست آوردن سمت قبله اجتهاد كنند و نتيجه اجتهاد آنها بر خلاف يكديگر باشد، جائز است يكى از آن دو نفر به ديگرى اقتداء كند، به شرط اينكه اختلافشان در قبله به قدرى كم باشد كه به هيئت جماعت ضرر نزند، و به حدّ پشت به قبله يا سمت راست يا سمت چپ قبله نرسد.

٧٢٧- اگر قول دو شاهد عادل كه سمت قبله را از روى نشانه‌هاى حسّى- نه نشانه‌هاى حدسى- خبر مى‌دهند مخالف با اجتهاد انسان باشد، بنابر اقوى بلكه أحوط قول آنها مقدم است.

٧٢٨- هرگاه در محلى اجتهاد نمازگزار مخالف قبله مسلمين واقع شود، أحوط تكرار نماز است؛ مگر علم پيدا كند كه قبله آنجا مبنى بر غلط است.

٧٢٩- اگر نمازگزار با اجتهاد ظنّ به سمت قبله حاصل كند، و نمازى هم به آن طرف بخواند، مادامى كه آن ظنّ باقى است مى‌تواند نمازهاى ديگر را هم به آن سمت بخواند، و اجتهاد مجدّد لازم نيست؛ و چنانچه بعد از خواندن نماز به سمت ديگرى ظنّ پيدا كند، بايد نمازهاى بعدى را به طرف مظنّه دوم بخواند، و نمازى را كه به سمت‌