١٥٧٠- اگر نمازگزار در تشهد متذكر شود كه ركوع آن ركعت را فراموش كرده است، و شك كند كه دو سجده را هم ترك كرده است يا نه، بايد برگردد و ركوع را انجام دهد، و بعد از آن دو سجده را بجا آورد، و در اينصورت نمازش صحيح است، و لازم نيست آن را اعاده نمايد.

١٥٧١- اگر نمازگزار بين سه و چهار شك كند، و يقين كند بر فرض اينكه سه ركعت خوانده باشد ركن يا چيزى را كه موجب قضاء يا موجب سجده سهو است ترك كرده است، بايد بنا را بر چهار بگذارد، و غير از نماز احتياط چيزى بر او واجب نيست.

و همچنين اگر يقين كند بر فرض اينكه چهار ركعت خوانده باشد چيزى كه موجب قضاء يا موجب سجده سهو است از او صادر شده است، غير از نماز احتياط چيزى بر او واجب نيست؛ امّا اگر يقين كند بر فرض اينكه چهار ركعت خوانده باشد ركن يا چيزى كه ترك آن موجب بطلان نماز است از او ترك شده است، در اين صورت نمازش باطل مى‌باشد.

١٥٧٢- اگر نمازگزار بعد از قيام- ايستادن- متذكر شود كه يك سجده از دو سجود قبل از آن قيام را ترك كرده است، پس هرگاه نشستن بعد از سجده اول را بجا آورده باشد، بايد برگردد و سجده فراموش شده- سجده دوم- را بجا آورد، و لازم نيست بعد از آنكه متذكر شد اول بنشيند و بعد از آن سجده كند؛ ولى اگر نشستن بعد از سجده اول را بجا نياورده باشد- يعنى بلافاصله بعد از سجده اول برخاسته باشد- پس از آنكه متذكر شد واجب است اول بنشيند و بعد از آن سجده كند، زيرا براى تحقق دو سجده نشستن بين آنها واجب است؛ و چنانچه بعد از انجام سجده اول به گمان اينكه اين سجده سجده دوم نماز او بود به قصد جلسه استراحت- كه بعد از انجام دادن دو سجده است- نشسته باشد، اظهر آن است كه همين نشستن كفايت مى‌كند، بنابر اين بعد از آنكه متذكر شد لازم نيست اول بنشيند و پس از آن سجده نمايد؛ هرچند نشستن أحوط است.

١٥٧٣- اگر نمازگزار بعد از قيام يا دخول در تشهد يقين كند كه يك سجده را فراموش كرده است، و در همان حال شك كند كه سجده ديگر را بجا آورده است يا نه، در اين فرضيّه دو نظريّه وجود دارد: