يقين به شك تبديل شود، در اين فرضيّه به حكم قاعده شك بعد از تجاوز محل نمازش صحيح مى‌باشد، و در اينصورت اگر آن جزء مفروض ركن است نمازش صحيح مى‌باشد؛ هرچند أحوط اعاده نماز است؛ و چنانچه آن جزء تشهد يا سجده باشد قضاء ندارند؛ هرچند أحوط قضاء آن جزء و انجام دادن دو سجده سهو است؛ و در جايى كه آن جزء مفروض از اجزائى باشد كه ترك آن فقط موجب سجده سهو مى‌باشد، انجام دادن دو سجده سهو لازم نيست؛ هرچند أحوط است.

١٥٦٢- اگر نمازگزار يقين كند يا چيزى را كه قضاء آن بعد از نماز واجب است بجا نياورده- مثلًا بداند كه يك سجده يا تشهد را ترك كرده است- يا جزئى را كه ترك آن موجب سجده سهو است فراموش نموده است، چنانچه پيش از عمل به يقين اعتقادش به شك تبديل شود- چه در بين نماز باشد يا بعد از نماز- وجوب قضاء آنها ساقط مى‌شود، و همچنين است اگر بعد از سلام نماز يقين كند كه جزء يا ركنى را انجام نداده است، و قبل از عمل به يقين اعتقادش به شك تبديل شود.

١٥٦٣- اگر كسى در نمازهاى چهار ركعتى بعد از سلام نماز و پيش از انجام دادن كارى كه عمدى يا سهوىِ آن نماز را باطل مى‌كند يقين به نقصان نماز پيدا كند، و شك كند كه آن نقصان يك ركعت است يا دو ركعت، در اين فرضيّه حكم شك بين دو و سه بر نماز او جارى مى‌باشد، يعنى بايد بنا را بر سه بگذارد، و قدر متيقن از نقصان كه يك ركعت است را بجا آورد، و بعد از نماز به مقتضاى شك نماز احتياط بجا آورد.

١٥٦٤- اگر نمازگزار يقين كند كه يك ركعت از نمازش را انجام نداده است، و بعد از شروع در انجام آن در انجام دادن ركعت قبل شك كند، پس اگر در نماز چهار ركعتى باشد و شك او بين يك و دو نباشد، بايد بنا را بر اكثر بگذارد، و بعد از نماز به مقتضاى شك نماز احتياط بجا آورد؛ ولى اگر در نماز صبح يا مغرب باشد يا اگر در نماز چهار ركعتى است شك او بين يك و دو باشد، نمازش باطل مى‌شود.

١٥٦٥- هرگاه نمازگزار بعد از سلام نماز و قبل از انجام كارى كه مبطل نماز است يقين كند كه يك ركعت از نمازش را انجام نداده است، ولى قبل از عمل به اين يقين شك كند كه مقدار ناقص را بجا آورده است يا نه، واجب است آن يك ركعت را بجا آورد.