١٥٤٥- اگر نمازگزار در سجده دوم از ركعت دوم يا بعد از سر برداشتن از آن متذكر شود كه يك سجده از ركعت اول و ركوع ركعت دوم را بجا نياورده است، بايد يكى از اين دو سجده را براى ركعت اول قرار دهد، و برخيزد و ركعت دوم را به طور كامل انجام دهد، و نماز را تمام كند، و بعد از نماز براى سجده بيجا دو سجده سهو بجا آورد.

١٥٤٦- اگر كسى نماز ظهر و عصر را بخواند، و بعد از سلام نماز و قبل از انجام كارى كه عمدى و سهوىِ آن نماز را باطل مى‌كند يقين كند كه يك ركعت از اين دو نماز را بجا نياورده است ولى نداند كه آن ركعت، از نماز ظهر بوده است يا از نماز عصر، بايد برخيزد، و يك ركعت ديگر بخواند، و بعد از آن دو سجده سهو براى سلام بيجا انجام دهد، و نماز ظهر را هم اعاده نمايد؛ ولى اگر يقين او بعد از انجام كارى باشد كه عمدى و سهوىِ آن نماز را باطل مى‌كند، فقط بايد چهار ركعت نماز به قصد ما فى الذمة بجا آورد.

١٥٤٧- اگر كسى نماز مغرب و عشاء را بجا آورد، و بعد از سلام نماز عشاء و قبل از انجام كارى كه عمدى و سهوىِ آن نماز را باطل مى‌كند يقين كند كه يك ركعت از آن دو نماز را نخوانده است ولى نداند كه آن ركعت، از نماز مغرب بوده است يا از نماز عشاء، بايد برخيزد، و يك ركعت ديگر به نيّت عشاء بخواند، و دو سجده سهو براى سلام بيجا بجا آورد، و بعد از آن نماز مغرب را هم اعاده نمايد؛ ولى اگر بعد از انجام كارى كه عمدى و سهوىِ آن نماز را باطل مى‌كند يقين مذكور براى او حاصل شود، بايد هر دو نماز را اعاده نمايد.

١٥٤٨- اگر كسى نماز ظهر و عصر را بجا آورد، و پيش از سلام نماز عصر يقين كند كه يا نماز ظهر را سه ركعت خوانده است و اين ركعتى كه مشغول خواندن آن مى‌باشد ركعت چهارم نماز عصر است، و يا نماز ظهر او تمام بوده و اين ركعتى كه مشغول خواندن آن مى‌باشد ركعت سوم نماز عصر است، بايد يك ركعت ديگر بر نماز عصر بيفزايد؛ و در اين فرض أحوط آن است كه بعد از سلام نماز چهار ركعت نيز به قصد ما فى الذمة بخواند.

١٥٤٩- اگر كسى نماز مغرب و عشاء را بجا آورد، و به طورى كه در فقره قبل ذكر