شك بوده است؛ و اگر فعلًا گمان دارد، بايد بنا بگذارد كه آن تردّد نيز گمان بوده است، مثلًا اگر بداند كه بين دو و سه مردّد بوده و بنا را بر سه گذاشته است، ولى نداند كه بنا گذاشتن بر سه به سبب گمان به سه بود يا اينكه به سبب شك بنا را بر سه گذاشته است، بايد طبق حالت فعلى خود عمل كند.

١٤١٨- اگر نمازگزار بعد از نماز بداند كه در بين نماز مردّد بوده است بين اينكه مثلًا دو ركعت خوانده است يا سه ركعت، و بنا را بر سه گذاشته است، ولى نداند كه به خاطر گمان به سه بنا را بر سه گذاشته است يا به خاطر شك، بايد نماز احتياط را بخواند.

١٤١٩- اگر نمازگزار هنگام خواندن تشهد يا بعد از ايستادن شك كند كه دو سجده را بجا آورده است يا نه، و در همان موقع يكى از شكهايى كه اگر بعد از تمام شدن دو سجده اتفاق بيفتد صحيح مى‌باشد براى او پيش آيد- مثلًا شك كند كه دو ركعت خوانده است يا سه ركعت- چنانچه به دستور شك دوم عمل كند نمازش صحيح مى‌باشد.

١٤٢٠- اگر نمازگزار پيش از آنكه مشغول خواندن تشهد شود يا براى ركعت بعد بايستد در انجام دادن هر دو سجده يا يكى از آنها شك كند، و در همان موقع يكى از شكهايى كه بعد از تمام شدن دو سجده صحيح است برايش پيش آيد، نمازش باطل مى‌شود.

١٤٢١- اگر نمازگزار موقعى كه ايستاده است بين سه و چهار يا بين سه و چهار و پنج شك كند، و يادش بيايد كه يك يا دو سجده از ركعت پيش را بجا نياورده است، نمازش باطل مى‌شود.

١٤٢٢- اگر شك نمازگزار از بين برود، و شك ديگرى برايش پيش آيد- مثلًا اول شك كند كه دو ركعت خوانده است يا سه ركعت، بعد شك كند كه سه ركعت خوانده است يا چهار ركعت- بايد به دستور شك دوم عمل نمايد.

١٤٢٣- اگر نمازگزار بعد از نماز شك كند كه در بين نماز مثلًا بين دو و چهار شك كرده بود يا بين سه و چهار، بايد به دستور هر دو شك عمل كند، كه در اين فرض بايد دو ركعت نماز احتياط ايستاده و دو ركعت نماز احتياط نشسته بخواند.

١٤٢٤- اگر نمازگزار بعد از نماز بفهمد كه در نماز شكى برايش پيش آمده است، ولى نداند كه آن شك از شكهاى باطل بوده است يا از شكهاى صحيح، بايد نماز را