١٣١٤- اگر نمازگزار به واسطه ندانستن مسأله چيزى از واجبات نماز را كم يا زياد كند، نمازش باطل مى‌شود؛ ولى چنانچه به واسطه ندانستن مسأله حمد و سوره نماز صبح و مغرب و عشاء را آهسته بخواند و يا حمد و سوره نماز ظهر و عصر را بلند بخواند، نمازش صحيح مى‌باشد.

١٣١٥- زياد كردن ركعت در نماز مبطل نماز است؛ ولى در نماز مسافر اگر كسى مسافر بودن خود يا حكم نماز مسافر- شكسته خواندن- را فراموش كند و نماز را تمام بخواند، و پس از گذشتن وقت يادش بيايد، ركعات زياد شده نمازش را باطل نمى‌كنند، پس قضاء آن هم بر او واجب نمى‌باشد؛ اما اگر پيش از گذشتن وقت متوجه شود كه نمازش را تمام خوانده، واجب است آن نماز را در وقت به صورت شكسته- قصر- اعاده كند، و اگر اعاده نكرد، واجب است در خارج وقت آن را قضاء نمايد.

١٣١٦- همانطور كه در فقره قبل بيان شد، زياد كردن ركعت در نماز موجب بطلان نماز است، پس اگر كسى نماز چهار ركعتى را پنج ركعت بخواند نمازش باطل مى‌شود، چه بلافاصله پس از سجده برخاسته و ركعت پنجم را بجا آورده باشد يا پس از سجده تشهد را خوانده يا به مقدار تشهد نشسته باشد؛ هرچند در صورت دوم و سوم اگر پيش از پايان نماز متوجه شود، أحوط آن است كه نمازش را تمام كند و بعد آن را اعاده نمايد.

١٣١٧- اگر براى كسى در نماز سهو عارض شود و حكم آن را نداند، مى‌تواند بنا را بر يك طرف بگذارد به قصد اينكه بعد از نماز بپرسد، پس اگر بعد از سؤال معلوم شود كه در واقع تكليف او همان بوده است، نمازش صحيح مى‌باشد.

١٣١٨- اگر نمازگزار در بين نماز بفهمد كه وضوء يا غسلش باطل بوده يا اينكه بدون وضوء يا غسل مشغول نماز شده است، بايد نماز را بهم بزند و دوباره با وضوء يا يا غسل آن را بخواند، و نيز اگر بعد از نماز بفهمد، بايد دوباره نماز را با وضوء يا غسل بجا آورد، و اگر وقت گذشته است قضاء آن را بخواند.

١٣١٩- اگر كسى سهواً پيش از دخول وقت مشغول نماز شود يا بعد از دخول وقت سهواً پشت به قبله نماز بخواند، نمازش باطل است، و بايد آن را اعاده كند، و اگر وقت‌