فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٥٩٢ - مبطلات نماز

١٢٦١- اگر در حال نماز خنده به گلوى نمازگزار برسد ولى جلو آن را بگيرد، احتياط واجب آن است كه نماز را دوباره بخواند؛ ولى اگر براى جلوگيرى از صداى خنده‌اى كه به گلويش نرسيده است حالش تغيير كند- مثلًا رنگش سرخ شود- بهتر است نمازش را دوباره بخواند.

هفتم: نمازگزار براى كار دنيا عمداً با صدا گريه كند؛ بلكه احتياط واجب آن است كه براى كار دنيا بدون صدا هم گريه نكند؛ ولى اگر از ترس خدا يا براى آخرت گريه كند، با صدا باشد يا بدون صدا اشكال ندارد، بلكه از بهترين اعمال است، و همچنين گريه كردن در نماز براى حضرت سيد الشهداء (عليه السلام) و براى مصائب اسلام اشكال ندارد.

هشتم: نمازگزار كارى انجام دهد كه صورت نماز را بهم مى‌زند، مثلًا دست بزند يا به هوا بپرد و ...، چه كم باشد و چه زياد، چه از روى عمد باشد و چه از روى فراموشى؛ ولى انجام كارى كه صورت نماز را بهم نمى‌زند- مثل اشاره كردن با دست- اشكال ندارد.

١٢٦٢- اگر نمازگزار در حال نماز يك قدم به جلو يا عقب برود، يا خم شود كه مار يا عقرب را بكشد، يا زن در حال نماز بچه را بردارد و شير بدهد، انجام اين سه عمل در حال نماز با رعايت سه شرطى كه در فقره (١٣٠٣) بيان خواهند شد اشكال ندارد.

١٢٦٣- اگر نمازگزار در بين نماز به قدرى ساكت بماند كه عرفاً نگويند نماز مى‌خواند، نمازش باطل مى‌شود.

١٢٦٤- اگر نمازگزار در بين نماز كارى انجام دهد يا مدّتى ساكت شود، سپس شك كند كه نمازش به هم خورده است يا نه، نمازش صحيح مى‌باشد.

١٢٦٥- اگر كسى در نماز فعل كثير انجام دهد يا سكوت طولانى نمايد، و شك كند كه آيا به سبب آن صورت نماز محو شده است يا نه، بايد بنا بگذارد كه محو نشده است؛ لكن أحوط آن است كه نماز را اعاده نمايد.

نهم: خوردن و آشاميدن، پس اگر نمازگزار در حال نماز چيزى را به گونه‌اى بخورد يا بياشامد كه عرفاً نگويند نماز مى‌خواند- از روى عمد باشد يا از روى فراموشى- نمازش باطل مى‌شود.