فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٤٢٩ - اول - اقتداء در ركعت اول

ركوع يا در حال قيام و يا بعد از سجده خود را به صف جماعت برساند؛ ولى اگر مهلت داشته باشد، بايد اول خود را به صف جماعت برساند و بعد اقتداء نمايد، و در اين دو صورت نيز چون مأموم امام را در ركوع درك نموده است، قرائت حمد و سوره از او ساقط مى‌باشد.

٥٩٠- هرگاه مأموم از اول نماز با امام باشد، أحوط آن است كه در دو ركعت اول از نماز اخفاتى قرائت را ترك كند؛ اگرچه اقوى جواز قرائت با كراهت است؛ و در صورت ترك قرائت مستحب است مشغول تسبيح و تحميد الهى و فرستادن صلوات بر محمّد و آل او باشد.

و در دو ركعت اول از نماز جهريّه اگر مأموم صداى امام را در قرائت- و لو همهمه او را- بشنود، أحوط آن است كه قرائت را ترك نمايد؛ بلكه أحوط و أولى‌ آن است كه در حال قرائت او ساكت باشد و قرائت را گوش كند؛ اگرچه بنابر اقوى جائز است در آنحال به ذكر خدا و مانند آن مشغول باشد.

٥٩١- هرگاه مأموم صداى امام و لو همهمه او را نشنود، جائز است حمد و سوره را قرائت نمايد، بلكه استحباب آن اقوى است، چه نشنيدن صداى امام به واسطه دورى مأموم از او باشد يا به جهت ناشنوا بودن مأموم يا به خاطر كثرت صدا و امثال آن باشد؛ و أحوط آن است كه قرائت را به قصد قربت مطلقه و بدون قصد جزئيّت انجام دهد؛ هرچند بنابر اقوى انجام آن به قصد جزئيّت جائز مى‌باشد.

٥٩٢- مأمومى كه در ركعت اول اقتداء كرده است در ركعت سوم و چهارم نماز جماعت مانند منفرد است، يعنى بر او واجب است- به وجوب تخييرى- كه يا حمد تنها را قرائت كند يا تسبيحات اربعه را بگويد، چه امام جماعت در آن دو ركعت حمد را قرائت كند يا تسبيحات اربعه را بگويد، و چه مأموم قرائت او را بشنود يا نه.

٥٩٣- هرگاه مأموم بعضى از قسمتهاى قرائت امام را بشنود، أحوط آن است كه قرائت را مطلقا ترك نمايد.

٥٩٤- هرگاه مأموم صداى قرائتى را بشنود و خيال كند صداى امام نيست و خودش قرائت را بخواند و بعد معلوم شود كه صداى امام بوده است، نمازش صحيح مى‌باشد، و همچنين است اگر در نماز جهريّه سهواً قرائت را بخواند.