فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٤٨ - آداب عيادت

چيزهايى كه احتمالًا برايش ضرر دارد پرهيز نمايد، ٩- در مراجعه به طبيب و خوردن دارو عجله نكند؛ مگر اينكه از خوب شدن بدون مراجعه به طبيب و خوردن دارو مأيوس شود.

١٠٤٥- سزاوار است مؤمن چه در حال مرض و چه در حال صحّت قبرى براى خود مهيّا كند، و گاهى داخل آن برود و قرآن بخواند.

عيادت بيمار:

١٠٤٦- عيادت از بيماران از مستحبات مؤكّده مى‌باشد، و در بعضى از اخبار وارد شده است كه: «عيادت مريض عيادت خدا است، زيرا حق تعالى نزد مريض مؤمن حاضر است».

١٠٤٧- عيادت از شخص مبتلا به درد چشم و درد دندان و دُمَل هم مستحب است، ولى به اندازه عيادت از بيماران ديگر مؤكد نمى‌باشد، و همچنين است عيادت از كسى كه مرض او شديد شده يا طول كشيده باشد.

١٠٤٨- در استحباب عيادت فرقى بين شب و روز بلكه صبح و شام نيست؛ و در تحقق عيادت، نشستن يا پرسيدن حال مريض شرط نيست، بلكه به مجرد رفتن عيادت محقق مى‌شود.

آداب عيادت:

١٠٤٩- آدابى كه مستحب است عيادت كننده بيمار انجام دهد عبارتند از:

اول: هديه‌اى از قبيل ميوه يا بوى خوش و مانند اينها از چيزهايى كه مورد علاقه بيمار و باعث انس و راحت او مى‌شود براى او ببرد؛ هرچند در روايات به بردن ميوه بيشتر سفارش شده است.

دوم: نزد او بنشيند، ولى نشستن را طول ندهد؛ مگر خود مريض درخواست كند.

سوم: كارى كه موجب دلتنگى مريض و باعث غضب او مى‌شود انجام ندهد.

چهارم: هنگامى كه نزد مريض نشسته است دستهاى خود را روى هم يا بر پيشانى‌