قرآن يا سند اسلام - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٦٥ - دليل دوازدهم تفصيل جزئيات معاد و عالم برزخ و مرگ

قطعا خارج است بلكه ظاهرا از كهكشان هم بيرون مى باشد.

إِذَا الشَّمْسُ كُوِّرَتْ وَ إِذَا النُّجُومُ انْكَدَرَتْ وَ إِذَا الْجِبالُ سُيِّرَتْ وَ إِذَا الْعِشارُ عُطِّلَتْ وَ إِذَا الْوُحُوشُ حُشِرَتْ وَ إِذَا الْبِحارُ سُجِّرَتْ وَ إِذَا النُّفُوسُ زُوِّجَتْ وَ إِذَا الْمَوْؤُدَةُ سُئِلَتْ بِأَيِّ ذَنْبٍ قُتِلَتْ وَ إِذَا الصُّحُفُ نُشِرَتْ وَ إِذَا السَّماءُ كُشِطَتْ وَ إِذَا الْجَحِيمُ سُعِّرَتْ وَ إِذَا الْجَنَّةُ أُزْلِفَتْ عَلِمَتْ نَفْسٌ ما أَحْضَرَتْ‌ (كورت/ ١- ١٤).

وقتى كه خورشيد در هم پيچيده شود (نور و حرارت و مركزيت خود را از دست بدهد) و گاهى كه ستارگان سرازير شوند (و قوه جاذبه عمومى ضعيف يا معدوم شود) و زمانى كه كوه ها سير داده شود (به وسيله زلزله زمين مثل غبار شوند) وقتيكه نفس ها جفت شوند (يا به بدن هاى خود يا به چيزى كه مناسب اعمال شان باشد) و هنگاميكه شتران حامله متروك گردند (مالكى براى آنها نباشد) و آنگاه كه وحوش جمع شوند- و وقتيكه دختران زنده به گور سوال شوند كه به كدام گناه كشته شدند وقتى كه نامه هاى عمل نشر شود، و آنگاه كه آسمان از جاى خود زايل شود و گاهيكه دوزخ افروخته و آنگاه كه بهشت نزديك شود، مى داند هر نفس آنچه را كه حاضر ساخته!