قرآن يا سند اسلام - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢١٦ - دليل بيست و دوم دقت نظر به اجتماع انسانى

تأكيدا خداوند شما را امر مى كند به دادن امانت ها به صاحبان شان و وقتى كه حكم مى كنيد بين مردم حكم به عدل بنماييد.

اعْدِلُوا هُوَ أَقْرَبُ لِلتَّقْوى‌ (ماده ٨).

عدالت كنيد (در همه افعال و حركات خود) كه عدل نزديك ترى به تقوى است.

وَ لا تَقْرَبُوا مالَ الْيَتِيمِ إِلَّا بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ حَتَّى يَبْلُغَ أَشُدَّهُ وَ أَوْفُوا الْكَيْلَ وَ الْمِيزانَ بِالْقِسْطِ ... وَ إِذا قُلْتُمْ فَاعْدِلُوا وَ لَوْ كانَ ذا قُرْبى‌ (انعام ١٥٢).

تصرف در مال يتيم نكنيد مگر به گونه‌اى (براى او) بهتر است تا به قوتش برسد و پيمانه و ترازو را تمام دهيد (در معاملات) به عدالت ... و در گفتار خود عدالت كنيد اگرچه از نزديكان شما باشد.

فَمَنِ اعْتَدى‌ عَلَيْكُمْ فَاعْتَدُوا عَلَيْهِ بِمِثْلِ مَا اعْتَدى‌ عَلَيْكُمْ‌ (بقره ١٩٤).

اگر كسى بر شما تجاوز كند هم به مثل تجاوز آنان، بر ايشان تجاوز كنيد، ولى پهلوى اين تشريع قرآن در خلى از امور مردم را ترغيب به عفو و گذشت و اغماض مى نمايد.