قرآن يا سند اسلام - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٥٢ - ٨ تبديل زمين و آسمانها

بزرگ تر از زمين باشد.

و از طرف ديگر بهشتى كه خداوند براى نيكوكاران و بندگان شايسته خود آفريده خيلى بزرگ است به حدى كه وسعت آن مطابق وسعت آسمانها و زمين است، چنانچه در قرآن به آن تصريح شده‌ «وَ جَنَّةٍ عَرْضُهَا السَّماواتُ وَ الْأَرْضُ» (آل عمران/ ١٣٣)

روى اين مطلب مسلماً بهشت و دوزخ از منظومه شمسى ما خارج است، بلكه به احتمال خيلى قوى از كهكشان ما نيز بيرون است، زيرا خيلى بعيد است كه حقيقت آسمانى كه در قرآن ذكر شده، تماماً در كهكشان ما باشد.

روى اين اصل موضوع حشر جميع افراد انسان در قيامت و رفتن به دوزخ و بهشت ايجاب تبديل زمين و آسمانها را مى نمايد و مسافرت ما انسانها را به گمان قوى و از منظومه شمسى ما بطور قطعى تقاضا داشت، و شايد روى همين لحاظ است كه قرآن در آيه فوق به تبديل زمين و آسمانها تصريح فرموده سخن درين جا زياد است و نظريات علماى سابق ما كه از علوم تجربى امروز بى بهره بوده اند طور ديگرى است، وآنان در تفسير آيات فوق و امثال آن در مشكلات عجيبى گرفتار بودند و دانشمندان معاصر ما نيز