قرآن يا سند اسلام - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٣١ - نكته جالب

ميدهد و اين اوامر تأثير خود را در نفس مقدس او به اندازه اى نمود كه در موقعى كه بدنش از شدت زخم خونين مى شد مى فرمود[١] خدايا قوم مرا بيامرز آنان نادانند و از نادانى مرا اذيت مى كنند!!

«تِلْكَ مِنْ أَنْباءِ الْغَيْبِ نُوحِيها إِلَيْكَ ما كُنْتَ تَعْلَمُها أَنْتَ وَ لا قَوْمُكَ مِنْ قَبْلِ هذا فَاصْبِرْ إِنَّ الْعاقِبَةَ لِلْمُتَّقِينَ» (هود/ ٤٩) اينها (يعنى داستان نوح ع) از خبرهاى غيبى است كه وحى نموديم بسوى تو، نه تو آنها را ميدانستى و نه قومت پيش- از وحى من- پس صبر كن به تحقيق كه پايان كار به نفع پر هيزگاران است.

«أَ لَمْ يَجِدْكَ يَتِيماً فَآوى‌ وَ وَجَدَكَ ضَالًّا فَهَدى‌ وَ وَجَدَكَ عائِلًا فَأَغْنى‌ فَأَمَّا الْيَتِيمَ فَلا تَقْهَرْ وَ أَمَّا السَّائِلَ فَلا تَنْهَرْ وَ أَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ» (ضحى/ ٦- ١١) مگر يتيم نبودى كه خدا به تو جا و جاه داد؟ گم شده نبودى كه راهنمائيت كرد؟ با عائله نبودى كه بى نيازت ساخت؟ با يتيم تندى مكن و سائل را نا اميد مگردان و نعمت هاى پروردگارت را ياد كن.

[١] - اللّهم اغفر لقومى فانهم لايعلمون.