قرآن يا سند اسلام - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٥٧ - دليل يازدهم اخلاقيات قرآن

وَ الْعَصْرِ إِنَّ الْإِنْسانَ لَفِي خُسْرٍ إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ وَ تَواصَوْا بِالْحَقِّ وَ تَواصَوْا بِالصَّبْرِ

قسم به عصر كه محققا انسان در زيان است مگر آنانيكه ايمان آورده كارهاى شايسته بجا آورند و به همديگر سفارش به حقيقت و سفارش به صبر و استقامت و متانت نمايند.

وَيْلٌ لِكُلِّ هُمَزَةٍ لُمَزَةٍ. واى بر هر عيب گوى و طعن زننده (بر مردم).

اعْلَمُوا أَنَّمَا الْحَياةُ الدُّنْيا لَعِبٌ وَ لَهْوٌ وَ زِينَةٌ وَ تَفاخُرٌ بَيْنَكُمْ وَ تَكاثُرٌ فِي الْأَمْوالِ وَ الْأَوْلادِ. (حديد/ ٢٠.)

متوجه باشيد زندگانى دنيا (زندگى پست تر يا زندگى حاضر) تنها بازى و لهو و آرايش و برترى جستن و فخر نمودن و زيادت طلبى در مال و اولاد است.

ملاحظه مى فرماييد كه قرآن حيات عالى را به چه ترتيبى مورد تشويق قرار داده و چه اندازه وسعت براى آن از نظر توسعه در هدف و همت عالى و اراده قايل است؟!

لِكَيْلا تَأْسَوْا عَلى‌ ما فاتَكُمْ وَ لا تَفْرَحُوا بِما آتاكُمْ وَ اللَّهُ لا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتالٍ فَخُورٍ (حديد/ ٢٤.)