قرآن يا سند اسلام - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٢٢ - دليل هفتم تحديد موقف پيغمبر صلى الله عليه و آله وسلم

آفريدن موجودات و لا اقل در جريانات عصر خود و لو بطور اشتراك با اراده خدا، ذى دخل و مؤثّر معرفى مى كرد و مسلماً در عبادت خداوند خود را شريك مى ساخت و يا اين كه خود را معبود مستقل اعلان مى كرد و براى خود صفات الهى را قايل مى شد.

و در موقع بيان كردن حلال و حرام و واجب خود را حاكم با استقلال ميدانست زيرا قرآن مجيد در باره موضوعات چهارگانه فوق- خالقيت، عبادت، صفات خداوند و تشريع احكام- زياد صحبت فرموده و به آنها خيلى اهتمام ورزيده و آنها را مهم پنداشته، و حضرت محمد مصطفى صلى الله عليه و آله وسلم اگر واقعاً فرستاده خدا نمى بود و قرآن واقعاً كتاب آسمانى نمى بود به حكم فطرت خود مسايل مذكوره را اگر مستقلًا به خود نسبت نمى داد، قطعاً خود را شريك خداوند در آنها قرار ميداد بويژه كه مردم آن عصر بطور مطلق سخنان او را قبول داشتند و هر چه به آنها گفته مى شد بجان و دل مى پذيرفت.

ممكن است بعضى ها تصور كنند كه اين اعتدال رويه آن حضرت بواسطه باز نشدن مشت او در پيش عقلا و دانايان آينده‌